คืนวันพฤหัสบดี คาบอ่านหนังสือเองตอนค่ำ
สวีชิงเหยียนฟุบโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย จ้องท้ายทอยของเย่โจวหงที่นั่งแถวหน้าอย่างเหม่อลอย
เร็วจริง ๆ ปีแรกของชีวิตมัธยมปลายใกล้จะผ่านไปแล้ว……
วันเปิดเทอมวันแรกเธอมาสาย ในห้องเหลือที่นั่งว่างอยู่แค่ตรงมุมซ้ายล่างที่เดียว
เด็กผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ ก้มหน้าอยู่ ท่าทางเหมือนกำลังบอกว่า “อย่ามายุ่งกับฉัน”
ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาชื่อเย่โจวหง รู้แค่ว่าเขาพูดไม่มาก แต่สายตาก็มักจะเหลือบไปมองที่นั่งตัวแรกแถวหน้าเป็นระยะ
พอสนิทกันขึ้น เธอก็รู้สึกว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะที่เข้ากันได้ง่ายมาก
ทีหลังเธอถึงได้รู้ว่า เด็กผู้ชายที่ดูเป็นคนสบาย ๆ คุยง่ายคนนี้ ในใจกลับมีเรื่องให้คิดเต็มไปหมด
อย่างเช่น——การแอบรัก
สองสัปดาห์แรกของการเปิดเทอม สวีชิงเหยียนยังคิดว่าเขาก็แค่เหมือนผู้ชายคนอื่น ๆ ที่ชอบแอบมองสาวสวยนานขึ้นอีกหน่อย
จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่งในคาบอ่านหนังสือเองตอนค่ำ เย่โจวหงก็อ้างว่า “ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง” แล้วเล่าเรื่องยาวเหยียดให้ฟัง
แต่จะมีเพื่อนที่ไหนเล่าเรื่องได้ละเอียดขนาดนั้น
จะมีเพื่อนที่ไหนพูดถึงความเสียดายของตัวเองไปเรื่อย ๆ แล้วเสียงค่อย ๆ เบาลงแบบนั้น
ตอนนั้นสวีชิงเหยียนคิดว่า เพื่อนอะไรกัน ที่พูดถึงก็คือตัวนายเองไม่ใช่เหรอ
เธอไม่ได้เปิดโปงเขา
เธออยากเห็นพวกเขาค่อย ๆ เดินเข้าหากันด้วยตัวเองมากกว่า
ทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกัน จากเพื่อนวัยเด็กที่สนิทกัน กลายเป็นคนแปลกหน้าที่แทบไม่รู้จักกัน แล้วก็กลับมาพบกันอีกครั้งในมัธยมปลาย ก่อนจะค่อย ๆ เข้าใกล้กันทีละก้าว……
ถ้าสุดท้ายได้ลงเอยกันจริง ๆ ก็เอาไปเขียนเป็นนิยายได้เลยนะ?
เธอคิดชื่อไว้แล้วด้วย ชื่อว่า——
《การแอบรัก คือละครเงียบของคนไม่มั่นใจ》 หรือไม่ก็ 《อีกนิดเดียวฉันก็กล้าบอกว่าชอบเธอ》