แผ่นกระดาษสั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะฝีเท้าของเขา ส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา
แต่ในหูของนักเรียนห้องสี่ ณ เวลานี้ เสียงนั้นแทบไม่ต่างจากเสียงเคียวของยมทูตครูดไปกับพื้น
ห้องเรียนเงียบกริบลงในทันที แม้แต่เสียงหายใจยังถูกกดให้เบาลงอย่างจงใจ
“บางคน” ในที่สุดเสิ่นกัวผิงก็เอ่ยขึ้น “เพิ่งเปิดเทอมมาได้แค่สัปดาห์เดียว ใจก็ลอยไปถึงมหาสมุทรแปซิฟิกแล้ว”
นักเรียนทั้งห้องต่างก้มหน้าลง
“ปัง!” แผ่นกระดาษถูกฟาดลงบนโต๊ะครู
“นี่คือผลสอบเก็บข้อมูลเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว”
เสิ่นกัวผิงชูนิ้วสองนิ้วขึ้น พูดช้า ๆ
“การสอบครั้งนี้ ห้องเรามีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย ข่าวดีคือ ในห้าสิบอันดับแรกของระดับชั้นปี ห้องเรามีอยู่ห้าคน”
“โจวจื้อยวี อันดับที่ 22 ของระดับชั้นปี ได้มาตรฐานห้องบุกเบิกนวัตกรรมแล้ว”
“เฉินฮ่าว อันดับที่ 38 ของระดับชั้นปี ก็ไม่เลว”
เฉินฮ่าว หัวหน้าห้องที่นั่งแถวหน้า ดันแว่นกรอบทองขึ้นพร้อมเผยรอยยิ้มมุมปาก
“หลินจิ้งเสวี่ย อันดับที่ 40 ของระดับชั้นปี หวังจื่อหาง อันดับที่ 46 และซูชิงเยวี่ย อันดับที่ 50”
“ขอชื่นชมนักเรียนทั้งห้าคนนี้เป็นพิเศษ”
“แต่!” เสิ่นกัวผิงเปลี่ยนน้ำเสียงฉับพลัน ระดับเสียงพุ่งสูงขึ้นทันที
“ที่ฉันคิดไม่ถึงก็คือ บางคนปกติดูเรียบร้อยดีแท้ ๆ แต่พอสอบแล้วกลับเผยไต๋ให้ฉันเห็น!”
หัวใจของเย่โจวหงเต้นรัว
คงไม่ได้หมายถึงเขาหรอกนะ……
เสิ่นกัวผิงหยิบปากกาแดงขึ้นมา วงกลมลงบนรายชื่อช่วงท้ายอย่างหนักมือ
“เย่โจวหง”
“ครับ” เย่โจวหงฝืนใจลุกขึ้นยืน
เสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นดังก้องราวกับฟ้าผ่าในห้องเรียนที่เงียบสนิท
เสิ่นกัวผิงแกว่งรายชื่อในมือ
“นายลองบอกมาซิ ครั้งนี้สอบได้อันดับเท่าไหร่?”
เย่โจวหงกลืนน้ำลาย ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่น
เขาประเมินตัวเองไว้ว่าน่าจะได้ประมาณอันดับที่ 100 ของระดับชั้นปี ซึ่งก็คือกลาง ๆ ของห้อง
หรือว่า……สอบพังแล้ว?
หลุดจาก 150 อันดับแรกไปแล้ว?
“หนึ่งร้อย……?” เขาลองเดาตัวเลขออกไป
“หึ” เสิ่นกัวผิงหัวเราะเย็นชา “หนึ่งร้อยเหรอ? นายประเมินตัวเองสูงไป หรือประเมินข้อสอบของฉู่ไว้ต่ำไปกันแน่?”
จบแล้ว
เย่โจวหงรู้สึกมืดแปดด้าน
เสิ่นกัวผิงวางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะครู โน้มตัวมาข้างหน้า