ตั้งแต่เข้าเรียนระดับ ม.ปลายหนึ่งมาจนถึงตอนนี้ การสอบประจำเดือนมีทุกเดือน นักเรียนจึงชินกันไปนานแล้ว
วันจันทร์สอบวิชาภาษาจีน วิชาฟิสิกส์ และวิชาคณิตศาสตร์ วันอังคารก็ถึงคิววิชาภาษาอังกฤษกับวิชาเลือก
เวลาสองวันผ่านไปในพริบตา
“กริ๊งงง—”
หลังครูคุมสอบเก็บกระดาษคำตอบไป เย่โจวหงก็ยืดเส้นยืดสายครั้งใหญ่
ในที่สุดก็สอบเสร็จแล้ว ได้หยุดสักที!
อย่างที่เขาว่ากันว่า “โชคดีไม่มาพร้อมกัน ภัยร้ายไม่มาเพียงลำพัง”
นอกจากวันหยุดเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงแล้ว สิ่งที่ทำให้เย่โจวหงดีใจที่สุดก็คือ ข้อสอบครั้งนี้ง่ายกว่าที่คิด
ภาษาจีนคลาสสิกในวิชาภาษาจีนอ่านเข้าใจ ส่วนบทอ่านวิชาภาษาอังกฤษก็หาเหตุผลอ้างอิงจากเนื้อเรื่องได้ทั้งหมด
ข้อใหญ่ข้อสุดท้ายของวิชาคณิตศาสตร์เสียเวลาไปบ้าง แต่เขาก็ยังทำข้อย่อยที่สองเสร็จก่อนเก็บข้อสอบ
ระหว่างทางกลับห้อง 1 เสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านข้าง
“เย่โจวหง?” เฉินฮ่าวหยุดเดิน มาขวางหน้าเย่โจวหงไว้ “การสอบประจำเดือนครั้งนี้ นายสอบเป็นยังไงบ้าง?”
เขายังจำได้ว่าครั้งก่อนตอนเทศกาลวิทยาศาสตร์ เฉินฮ่าวเคยเตือนเขาด้วยความหวังดี
เย่โจวหงจึงตอบไปตามตรงว่า
“ก็ใช้ได้ ข้อสอบค่อนข้างง่าย ไม่เจอปัญหาใหญ่อะไร”
“งั้นคะแนนน่าจะไม่เลว” เฉินฮ่าวดันแว่นขึ้น “แล้วการสอบเข้าห้องเร่งรัดเข้ามหาวิทยาลัยล่ะ เตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว?”