เมื่อเห็นข้อความในกลุ่มเด้งขึ้นมาไม่หยุด เย่โจวหงก็เอนพิงพนักเก้าอี้ รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าตลอดทั้งสัปดาห์มลายหายไปหมด
รายการผ่านการคัดเลือกแล้ว ของขวัญก็ส่งมอบเรียบร้อย!
“ขอบคุณนะ” โจวจื้อยวีวางถุงกระดาษไว้บนตัก แล้วกอดไว้แน่น “ช็อกโกแลตอร่อยมาก ส่วนสมุดบันทึกประจำวัน...ฉันจะใช้ให้ดีเลย”
“ครืด—ครืด—”
เย่โจวหงกำลังจะตอบ จู่ ๆ มือถือก็สั่นอย่างรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง
บนหน้าจอเด้งขึ้นมาสองตัวอักษร:
【แม่】!
จนได้สินะ เรื่องที่ควรมาถึงก็ยังมาถึงอยู่ดี...
เมื่อสองวันก่อน ตอนเย่จือหานเห็นว่าเขามีมือถือเครื่องใหม่ เขาใช้เรื่องทุนการศึกษาเป็นข้ออ้างหลอกให้เธอเชื่อไปแล้ว
ตอนนี้ดูท่า...
ความสามารถในการเก็บความลับของยัยนั่น คงพอ ๆ กับฝีมือคุยแชตกับซูหมิงเลย
“ใครโทรมาเหรอ?”
โจวจื้อยวีสังเกตเห็นท่าทีของเขา จึงหันหน้ามามอง
“แม่ฉัน” เย่โจวหงอธิบายเสียงเบา ก่อนกดรับสาย “ฮัลโหล แม่”
“เปลี่ยนมือถือใหม่เหรอ?”
เสียงของจางหลานฟังดูเป็นปกติ
ยิ่งทำให้เย่โจวหงลำบากใจ เพราะเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายมีท่าทีอย่างไร
“อือ คราวก่อนแม่บอกว่าเครื่องเก่ามันค้าง ผมก็เลยซื้อเครื่องใหม่ช่วงเปิดเทอม”
ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ!
พูดแค่ประโยคเดียว ก็โยนเรื่องกลับไปให้แม่ได้แล้ว
ヽ(´▽`) /
“วันนั้นแม่ให้เงินแกไปแค่สามพันหยวน”
จางหลานเว้นไปครู่หนึ่ง
“มือถือเครื่องนี้คงราคาเกินสามพันใช่ไหม? แล้วเงินส่วนที่เหลือมาจากไหน? ทำไมไม่บอกที่บ้าน?”
เป็นอย่างที่คิด วิธีหลอกเย่จือหานใช้ไม่ได้ผลกับจางหลานเลย