“ครืด——”
โทรศัพท์ตกลงบนผ้าปูเตียงได้ไม่นาน หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
เย่โจวหงยันตัวลุกขึ้น จ้องเพดานอยู่สองวินาที
จากนั้นถึงหยิบโทรศัพท์กลับมา ทำทีเหมือนแค่เหลือบดูตามปกติ
เสี่ยวยวี่: “มะรืนเหรอ? ฉันยังไม่แน่ใจว่ามีนัดอะไรหรือเปล่า”
เสี่ยวยวี่: “ถ้าเวลาเหมาะล่ะก็ ฉันจะลองเล่นละครตบตาพ่อแม่ดูก็ได้”
“จะลอง...”
ไม่ได้ตกลง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เย่โจวหงเม้มริมฝีปากแน่น ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังเผยออกมา
เขากลัวว่าจะตอบเร็วเกินไป จึงจงใจรอครึ่งนาทีค่อยเริ่มพิมพ์ ลบแล้วแก้ข้อความอยู่บนคีย์บอร์ดโทรศัพท์
ซงเย่: “โอเค งั้นค่อยว่ากันตอนนั้น”
เสี่ยวยวี่: “อืม”
เสี่ยวยวี่: “วันนี้แก้ข้อสอบวิชาภาษาอังกฤษส่วนการอ่านหรือยัง?”
ซงเย่: “แก้แล้ว”
เสี่ยวยวี่: “งั้นรีบนอนเถอะ ฝันดี”
ซงเย่: “ฝันดี”
เย่โจวหงกินมะเขือเทศเชอร์รี่ที่เหลือจนหมด ไปแปรงฟันในห้องน้ำ แล้วกลับเข้าห้องมุดเข้าไปในผ้าห่ม
ถ้ามะรืนเธอมาจริง ๆ จะไปจับจองที่ไว้ก่อนดีไหมนะ?
ถ้าดูหนังกลางแจ้ง ต้องเอาเก้าอี้ตัวเล็กไปสองตัวหรือเปล่า?
กลางคืนจะมียุงเยอะไหม?
ถึงตอนนั้นจะคุยเรื่องอะไรดี? คงไม่ใช่ว่านั่งลงแล้วเอาแต่จ้องหนัง ไม่พูดกันสักคำหรอกนะ
เขาวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน แล้วพลิกตัวหันหน้าเข้าหากำแพง
ไม่สิ ไม่สิ อีกฝ่ายยังไม่ได้ตกลงเลยนี่นา!
เย่โจวหงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว
นอน!
……
วันรุ่งขึ้น เทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง
เกือบสิบเอ็ดโมงเช้า จางหลานพาสองพี่น้องไปบ้านป้า
ครอบครัวลุงรองมาถึงก่อนแล้ว
โต๊ะกลางเต็มไปด้วยขนมไหว้พระจันทร์ องุ่น และส้มโอที่ปอกไว้แล้ว โทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่ แต่ไม่มีใครตั้งใจดูจริงจัง
“โจวหงสูงขึ้นอีกแล้วเหรอ? ตอนนี้คงสูงเมตรแปดแล้วสินะ”
ป้ารักเอ็นดูเย่โจวหงมาแต่ไหนแต่ไร พอเห็นเขามาก็ดีใจ จูงมือเขาเข้ามา
“ครับ... สูงเมตรแปดสิบสามแล้ว”
เย่โจวหงตอบตามความจริง
“มิน่าล่ะ ป้าแหงนมองจนเมื่อยคอเลย” ป้ายิ้มแล้วเลื่อนจานผลไม้ไปตรงหน้าเขา “กินอะไรรองท้องก่อน อีกเดี๋ยวข้าวก็เสร็จแล้ว”