หลังเสียงกริ่งคาบเรียนค่ำดังขึ้น ห้องเรียนห้องหนึ่งก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว
ไฟทางเดินนอกหน้าต่างยังสว่างอยู่ แสงสีขาวตกกระทบบนชุดนักเรียนสีฟ้าขาว ราวกับห่อหุ้มทุกคนไว้ด้วยเปลือกสีเย็นชาอีกชั้น
เล่อเหยาทำการบ้านเสร็จแล้ว จึงฟุบลงบนโต๊ะพักผ่อน
เธอกลอกตาไปมา จ้องมองโจวจื้อยวีที่กำลังทำการบ้านอยู่ข้าง ๆ
“เสี่ยวยวี่ สนใจฉันหน่อยสิ”
“อะไรล่ะ?”
“ผู้ชายคนนั้นเมื่อเช้า...”
ปลายปากกาของโจวจื้อยวีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเขียนต่อ
“อืม”
เล่อเหยากะพริบดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้น มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
“ผู้ชายที่ทำให้คุณหนูโจวของพวกเราทิ้งฉัน แล้วเดินเข้าไปทักทายเองน่ะ—” เธอจงใจลากเสียงท้ายให้ยาว “ดูท่าจะไม่ใช่เพื่อนธรรมดาสินะ?”
โจวจื้อยวีไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย
“เขาน่ะเหรอ? ก็แค่คนโง่คนหนึ่ง”
เล่อเหยาชะงักไป ก่อนจะเกือบหลุดหัวเราะออกมา
เธอรีบยกมือปิดปาก ไหล่สั่นเบา ๆ สองสามครั้ง
“เป็นอะไร?”
ในที่สุดโจวจื้อยวีก็หันมามองเธอ
“มะ...ไม่มีอะไร!”
เล่อเหยากะพริบตา ยิ้มเจ้าเล่ห์
“ฉันแค่รู้สึกว่า คำว่า ‘คนโง่’ ที่เธอพูดเมื่อกี้ฟังดูไม่เหมือนคำด่าเลยสักนิด กลับเหมือนกำลังมอบรางวัลให้เขามากกว่า”
ช่างเถอะ ไม่แหย่เธอแล้ว
“เอาละ ๆ ยังอยู่ในคาบเรียนค่ำนะ!”
เล่อเหยาแลบลิ้น หยิบหนังสือเสริมเรียนวิชาคณิตศาสตร์ออกมาทบทวน
……
หลังการประชุมที่อาคารบริหารจบลง หัวหน้าห้องของแต่ละห้องก็กลับไปอ่านหนังสือต่อที่อาคารเรียน
เซี่ยรั่วชิง หัวหน้าห้องหนึ่ง เดินไปตามทางในโรงเรียนพร้อมหาวหวอดอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์
“นายว่า ทำไมประชุมแบบนี้ต้องเรียกพวกเราไปด้วย ส่งประกาศมาเลยไม่ได้หรือไง?”
หลุยเหยียน รองกรรมการชั้น ยิ้มเล็กน้อย
“บางทีผู้อำนวยการเกาอาจคิดว่า ให้หัวหน้าห้องเป็นคนถ่ายทอดจะดู ‘เป็นพิธีการ’ มากกว่าละมั้ง?”