บ่ายวันศุกร์ คาบสุดท้าย เสิ่นกัวผิงยืนอยู่หน้าชั้นเรียนเพื่อแจ้งแผนช่วงปิดเทอมฤดูหนาว
ถ้าให้ดีพซีกช่วยสรุป คงจบได้ในประโยคเดียว:
เปิดเทอมวันที่ 28 กุมภาพันธ์ อย่าลืมทำการบ้านปิดเทอม ปิดเทอมแล้วก็อย่าปล่อยให้การเรียนเสียหาย
ในห้องเรียนแทบไม่มีใครตั้งใจฟังแล้ว
แถวหลังมีคนรูดซิปกระเป๋าเดินทางเล่น ส่วนทางเดินก็มีเสียงนักเรียนห้องอื่นลากกระเป๋าครืน ๆ ผ่านไป
เมื่อไหร่จะพูดจบสักทีนะ...
เย่โจวหงยัดกองข้อสอบหนาเตอะลงกระเป๋านักเรียน แล้วแอบเหลือบมองโจวจื้อยวีที่นั่งข้าง ๆ
เด็กสาวเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว สีหน้าดูเบื่อหน่ายไม่ต่างจากคนอื่น
ตลอดสัปดาห์นี้เธอแทบไม่ได้คุยกับเขาเลย ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ชอบส่งโน้ตหากัน
เย่โจวหงครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรให้เธอโกรธ
บางทีเธออาจรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ร้องไห้ในห้องสมุดเมื่อไม่กี่วันก่อน หรือไม่ก็เป็นเพราะความกดดันเรื่องเรียน...
“เอาละ ที่ครูจะพูดก็มีเท่านี้ ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันหยุด!”
ในที่สุดเสิ่นกัวผิงก็พูด “ไม่กี่คำ” จบ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไป
“เสี่ยวยวี่ ปิดเทอมว่าง ๆ ไปดูหนังกันนะ!”
สวีชิงเหยียนสะพายกระเป๋า กระโดดดึ๋ง ๆ มาจากด้านหลัง ก่อนวางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะของโจวจื้อยวี
“ฉันต้องเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันภาษาอังกฤษ ทุกวันต้องไปห้องสมุดเมือง”
โจวจื้อยวีพูดเสียงเรียบพลางรูดซิปกระเป๋านักเรียน
“หา? น่าสงสารจัง” สวีชิงเหยียนแลบลิ้น ก่อนหันไปมองเย่โจวหง “แล้วนายล่ะ ปิดเทอมยังจะไปทำงานที่ร้านเปียโนไหม?”