ตอนห้าทุ่ม เย่โจวหงยังคงเปิดศึกน้ำลายกับผู้คนในกลุ่มหอ พยายามสุดชีวิตห้ามเหล่า “ลูกชาย” เอาจดหมายสารภาพรักไปโพสต์บนกำแพงสารภาพรัก
หล่อจนม่วง: “ถึงรุ่นพี่เย่โจวหงที่รัก ตั้งแต่แรกเห็นพี่ในงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่...”
เจียงยวี่: “แนะนำให้โพสต์เลย พอเจ้าลิงเย่กลับมาโรงเรียนก็จะได้เป็นที่สนใจของสาว ๆ ทั้งโรงเรียน”
หนิงจิ้งจื้อหยวน: “หรืออาจได้เป็นที่สนใจของตัวละครรุ่นพี่สักคนก่อนก็ได้”
หล่อจนม่วง: “เหล่าเสิ่นเหรอ?”
เจียงยวี่: “ต้องเกาจิ้งสิ! หรือนายจะจีบเหล่าเสิ่นได้ล่ะ?”
ซงเย่: “ไสหัวไป!!!”
“ครืด—”
มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาด้านบนหน้าจอ เย่โจวหงกดเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
เสี่ยวยวี่: “รายงานความคืบหน้าการเรียน:”
เสี่ยวยวี่: “ข้อสอบคณิตศาสตร์หนึ่งแผ่นครึ่ง บทอ่านวิชาภาษาอังกฤษหกบท ข้อสอบวิชาภาษาจีนหนึ่งแผ่น”
ผ่านไปไม่กี่วินาที ก็มีข้อความตามมาอีกข้อความ
เสี่ยวยวี่: “ของนายล่ะ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่โจวหงเลือนหายไป...
เขามองเวลาแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองโต๊ะ...
การบ้านช่วงปิดเทอมบนโต๊ะยังคงอยู่ในสภาพเดิมตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งกลับจากโรงเรียน ปากกาเซ็นชื่อสีดำวางทับข้อสอบอยู่ แม้แต่ฝาปากกาก็ยังไม่ได้ถอด
กลุ่มหอยังคงมีข้อความเด้งขึ้นมาไม่หยุด
หนิงจิ้งจื้อหยวน: “เจ้าลิงเย่หายไปไหนแล้ว? นอนเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หล่อจนม่วง: “คงกำลังเรียบเรียงคำกล่าวตอนรับรางวัลอยู่มั้ง”
ทำยังไงดี?!
เย่โจวหงจ้องคำว่า “เสี่ยวยวี่” มือค้างอยู่บนคีย์บอร์ด ไม่ยอมกดส่งเสียที
ซงเย่: “ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว”
พอส่งข้อความออกไป เขาก็รีบดึงข้อสอบวิชาภาษาจีนออกมา
หน้าแรกเป็นบทอ่านสมัยใหม่
เขาไม่มีเวลาอ่านละเอียด จึงพลิกไปดูด้านหลังตรงส่วนท่องจำบทกวีและประโยคสำคัญทันที
【บทกวี “ขึ้นสูง” ของตู้ฝู่ ซึ่งพรรณนาถึงใบไม้ร่วงหล่นและสายน้ำไหลเชี่ยว สร้างบรรยากาศยิ่งใหญ่และโศกเศร้า คือประโยคใด】