เย็นวันอาทิตย์ การสอบย่อยประจำสัปดาห์วิชาภาษาอังกฤษจบลง
เย่โจวหงกลับมาถึงห้อง 8311 เพิ่งก้าวเข้าประตู เจียงยวี่ก็ฉีกยิ้มจนเห็นฟันขาว
“เจ้าลิงเย่…ไม่สิ เทพเย่!”
เจียงยวี่พาดแขนบนไหล่เขา แล้วกดให้นั่งลงบนเก้าอี้
“ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากขอคำแนะนำจากนายจริงจัง”
เขาลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งตรงหน้าเย่โจวหง
“นายบอกก่อนสิว่าเรื่องอะไร อย่าทำให้ตกใจแบบนี้”
เย่โจวหงตกใจกับท่าทางของเขาอยู่ไม่น้อย
“คือว่า…ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยถามนายแล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี” เจียงยวี่ลดเสียงลง “นายทำยังไงถึงเข้ากับผู้หญิงได้ดีขนาดนี้?”
“หา?”
“สวีชิงเหยียน หลินจิ้งเสวี่ย ซูชิงเยวี่ย แล้วก็โจวจื้อยวี” เจียงยวี่นับนิ้ว “โดยเฉพาะโจวจื้อยวี ปกติเธอคุยกับผู้ชายเกินสามประโยคบ้างไหม?”
“เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ พวกเราก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดากัน”
พอได้ยินชื่อสุดท้าย เย่โจวหงก็เผลอยกมือขึ้นแตะจมูก
“นายเรียกนี่ว่าเพื่อนธรรมดาเนี่ยนะ? นายถึงขั้นซ้อมด้วยกัน แล้วก็เข้าร่วมกิจกรรมด้วยกันแล้ว!”
เจียงยวี่โมโหสุด ๆ ทำไมตัวเองถึงไม่มีเพื่อนธรรมดาแบบนี้บ้างนะ?
“นั่นเป็นกิจกรรมของชุมนุม ไม่ได้มีแค่เราสองคนสักหน่อย”
เย่โจวหงคิดจะหนี แต่เจียงยวี่ก็กดเขากลับมาที่เดิม
“พูดมาตรง ๆ เลย นายแอบปลุกระบบขึ้นมาตอนอยู่กับพวกเพื่อนหรือเปล่า?” จู่ ๆ เจียงยวี่ก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง “อย่างเช่น…ทำภารกิจการเรียนเสร็จแล้วค่าความชอบของผู้หญิงก็เพิ่มขึ้นเองโดยอัตโนมัติ?”
“นายน่ะ อ่านนิยายออนไลน์ให้น้อยลงหน่อยเถอะ”
เย่โจวหงคิดอยู่นาน แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าตัวเองมีเคล็ดลับในการเข้าสังคมอะไร
ถ้ามีระบบจริง ๆ เอาคะแนนไปเพิ่มพรสวรรค์ด้านการเรียนของเขาก่อนไม่ดีกว่าหรือไง?
จะเพิ่มค่าความชอบของผู้หญิงไปทำไมกัน!
“พวกเราก็แค่เพื่อนร่วมชั้น คุยกันจนสนิทก็เป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือไง?”
พูดจบ เย่โจวหงเองก็ยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
เขากลายเป็นคนที่เก่งเรื่องเข้ากับผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไรกัน?