“ลุงมาทำไมกะทันหันครับ รีบเข้ามานั่งก่อนสิครับ”
เย่โจวหงเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้ พร้อมผายมือเชื้อเชิญ
“แม่พาน้องสาวผมกลับบ้านเกิดไปแล้ว ที่บ้านเลยเหลือผมอยู่คนเดียวครับ”
เขาหยิบรองเท้าแตะจากตู้รองเท้ามาคู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าครัวไปเทน้ำอุ่นใส่แก้ว
“ตอนเด็ก ๆ จื้อยวีมาบ้านนายบ่อยใช่ไหม ลุงไม่ได้มานานมากแล้ว”
โจวเชิงยวนไม่ได้เกรงใจ เปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้ามา
“ลุงโจว ดื่มน้ำครับ”
เย่โจวหงยื่นแก้วน้ำให้
โจวเชิงยวนพยักหน้า แล้วกวาดตามองรอบห้องอย่างแนบเนียน
ผังบ้านนี้คล้ายกับบ้านเก่าของพวกเขา ห้องนอนใหญ่ตั้งอยู่ทางซ้ายของห้องนั่งเล่น ส่วนอีกสามห้องอยู่ทางขวา
ตอนนี้ประตูห้องทุกบานปิดอยู่
บนโซฟามีหมอนอิงทรงสี่เหลี่ยมวางอยู่ไม่กี่ใบ ส่วนบนระเบียงมีเสื้อผ้าผู้ชายตากอยู่สองสามชิ้น
ดูแล้วเหมือนเป็นบ้านที่มีคนอยู่คนเดียวจริง ๆ
“ลุงโจว เชิญนั่งครับ”
เย่โจวหงนั่งลงบนโซฟาข้างโจวเชิงยวน หัวใจเต้นเร็วราวกับกำลังวิ่งหนึ่งกิโลเมตร
เขาไม่คิดเลยว่าโจวจื้อยวีจะคิดรอบคอบขนาดนั้น
เมื่อครู่นี้นอกจากจะเก็บกระโปรงกับเสื้อผ้าชั้นในที่เขาตากไว้บนระเบียงแล้ว ยังช่วยรวบหมอนกับผ้าห่มบางที่เขาวางไว้บนโซฟาเข้าไปในห้องนอนด้วย
Σ(°△°|||)
“เสี่ยวเย่ ลุงจะไม่อ้อมค้อมแล้วนะ”
โจวเชิงยวนมองเขา
“เสี่ยวอวี้...ช่วงสองวันนี้ลุงกับแม่ของเธอติดต่อเธอไม่ได้เลย นายได้เจอเธอบ้างไหม”
มาแล้ว!
เย่โจวหงก้มตาลง จ้องรอยขีดจาง ๆ บนโต๊ะน้ำชา
จะโกหกว่าตัวเองไม่เคยเจอเธอดีไหม