“เอาโทรศัพท์มา”
เย่โจวหงเปิดประตูนิรภัย จางหลานยืนอยู่ตรงโถงทางเข้าพอดี
ให้ตายสิ มาดักหน้าประตูด้วยเหรอ!
เขาแกล้งทำเป็นเปิดกระเป๋านักเรียน แล้วเปิดกระเป๋าเดินทางต่อ ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหาโทรศัพท์เจอในช่องซ่อนของกระเป๋าเดินทาง
หึ ๆ คิดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ
ตอนอยู่ชั้นล่างของหมู่บ้าน เขาเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเดินทางไว้ล่วงหน้าแล้ว แกล้งทำเป็นว่าปกติไม่ค่อยได้ใช้
เขาแคปหน้าจอบันทึกแชตสำคัญเก็บไว้ในอัลบั้มรูปที่ซ่อนไว้ล่วงหน้า จากนั้นก็ลบบันทึกทั้งหมดในไวแชตทิ้ง
จางหลานตรวจดูหน้าจอหลักกับไวแชตแล้ว ไม่พบอะไรผิดปกติ
แต่เธอยังไม่วางใจ กดเข้าไปดู “เวลาการใช้งานหน้าจอ”
ในรายการมีแค่ไวแชตกับแพลตฟอร์มการเรียนที่จื้อยวีพูดถึงครั้งก่อน ชื่อแปลก ๆ เหมือนจะเรียกว่าบิลี่อะไรสักอย่าง
“ถือว่ายังรู้จักทำตัวดี กลับเข้าห้องไปทำการบ้าน อย่าให้แม่ต้องคอยจับตาดูทุกวัน”
จางหลานคืนโทรศัพท์ให้เขา แล้วหันหลังเดินเข้าครัวไป
ด่านแรกทุกครั้งที่กลับบ้าน ตึงเครียดยิ่งกว่าการสอบประจำเดือนเสียอีก
เย่โจวหงปิดประตูห้อง แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ
ลองดูก่อนดีกว่าพรุ่งนี้กลางวันจะกินอะไร
เขาเปิดเตี้ยจงเทียนผิง เปลี่ยนพิกัดเป็นห้องสมุดประจำเมือง แล้วกรองราคา “50-100”
เอ๊ะ ร้านนี้ดูไม่เลวนะ
เขาเจอร้านหม้อไฟหม้อเล็กแบบบุฟเฟต์ที่เพิ่งเปิดใหม่ เฉลี่ยหัวละเก้าสิบหยวน
รูปอาหารถ่ายออกมาสวยดี มีน้ำซุปให้เลือกหลายแบบ ที่สำคัญคือในช่องรีวิวแย่มีแค่ไม่กี่รีวิวที่บ่นว่าต้องรอคิวนาน
เพื่อความแน่ใจ เขาเปิดบิลิบิลิแล้วพิมพ์ค้นหาว่า “เด็กผู้หญิงอายุสิบหกชอบกินอะไร”
【แนะนำร้านอาหารสำหรับออกเดต】 【สถานที่เพิ่มความหวานให้ความสัมพันธ์】 【เลือกที่กินมื้อแรกกับแฟนสาวยังไงดี】...