“นายก็จะไปตอนนี้เหมือนกันเหรอ?”
เย่โจวหงเพิ่งเดินออกจากประตูบ้านวิลล่า ถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามีคนตามมาข้างหลังอีกคน
“อืม” โจวจื้อยวีก้าวเร็ว ๆ มาหยุดข้างเขา “ไม่ได้นัดกันไว้หกโมงเหรอ? จะปล่อยให้นายไปขนของคนเดียวได้ยังไง?”
“งั้นก็ดีเลย กลับด้วยกันได้...”
เย่โจวหงลูบท้ายทอย ก่อนชวนเธอขึ้นมาเอง
“อืม”
บ้านของเจียงยวี่อยู่ไกลจากตัวเมือง ทั้งสองจึงต้องนั่งรถเมล์ก่อน แล้วค่อยต่อรถไฟใต้ดิน
สมกับเป็นวันหยุดยาวช่วง “สัปดาห์ทอง” จริง ๆ รถไฟใต้ดินมีคนเต็มทุกที่นั่ง ทั้งคู่จึงต้องยืนอยู่ข้างประตู
“เขาส่งวิดีโอต้นฉบับมาให้ฉันจริง ๆ ด้วย”
เย่โจวหงอยากหาเรื่องคุย
เขาจึงก้มมองโทรศัพท์ในมือ แล้วเปิดไฟล์ที่เจียงยวี่ส่งมา
“ก็ดีนี่ เก็บไว้ได้”
“เจียงยวี่นี่ใจร้ายจริง ๆ กล้าตัดอะไรลงไปก็ไม่รู้” เย่โจวหงลากแถบเล่นวิดีโอไปยังช่วงที่ละเมอ ยิ่งดูก็ยิ่งอยากเอามือปิดหน้า “ของแบบนี้มีคนถ่ายเอาไว้ได้ยังไงกัน?!”
“ฉันว่าก็น่าสนใจดีนะ”
“ตรงไหนน่าสนใจ? มีแต่เรื่องน่าอายทั้งนั้น เหมือนจงใจวางแผนกันมาเพื่อทำลายภาพลักษณ์ฉันเลย!”
“ตอนนายหลับยังท่องวิชาเคมีอยู่เลย นับว่าใช้เวลาได้คุ้มค่านะ”
โจวจื้อยวีพิงประตูรถ ก้มหน้าหัวเราะออกมา
รถไฟใต้ดินมาถึงสถานีเปลี่ยนสาย ผู้คนกรูกันออกจากขบวน
ทั้งสองถูกเบียดไปไกล กว่าจะได้กลับมาเดินเคียงกันอีกครั้งก็ตรงหน้าบันไดเลื่อน
“...รูปขบวนรถไฟเล็กใบนั้น นายไปหามาจากไหน?”
เย่โจวหงเกาท้ายทอย แกล้งถามขึ้นมาเหมือนนึกได้พอดี
“อัลบั้มรูปเก่าที่บ้าน”
“เธอตัดตัวเองออกจากรูปเหรอ?”
“ถ้าไม่ตัดออก ทุกคนก็จะรู้ไม่ใช่เหรอว่าพวกเรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก?” โจวจื้อยวีอธิบาย “ฉู่ไว้เข้มงวดเรื่องการคบกันเร็วเกินวัยมาก ถ้ากระทบกับการสอบเข้าห้องเร่งรัดเข้ามหาวิทยาลัยของนายขึ้นมาจะแย่”
“อ๋อ ๆ...”
เย่โจวหงก้มหน้าลงอย่างรู้สึกละอาย เมื่อกี้เขาไม่ได้คิดถึงรายละเอียดพวกนี้เลย
ตอนทั้งสองมาถึงหมู่บ้านเก่า ก็เป็นเวลาห้าโมงยี่สิบนาทีแล้ว