“เย่โจวหง หันมาสิ”
“หือ?”
เย่โจวหงเพิ่งหันกลับมา ก็รู้สึกราวกับตัวเองกำลังอยู่ใน “วงแหวนอนันต์”
เหมือนคนธรรมดาที่โดนวิชาลวงตาในเรื่อง “นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ” จนตกลงไปในฝันหวาน แยกไม่ออกเลยว่าอะไรคือความจริง อะไรคือภาพลวงตา
โจวจื้อยวีเดินออกมาจากห้องครัว มือทั้งสองประคองเค้กก้อนเล็ก ๆ
ครีมมัทฉะสีเขียวอ่อนปาดอยู่บนหน้าเค้ก แต่ปาดไม่ค่อยเรียบ ส่วนสตรอว์เบอร์รีครีมสีชมพูขาวหลายลูกก็เบียดกันอยู่เอียง ๆ
บนยอดเค้กยังเขียนตัวอักษรด้วยไวต์ช็อกโกแลตไว้หลายคำว่า—
【สุขสันต์วันเกิดอายุสิบเจ็ดปี】
“นี่... คือ...”
ทุกอย่างไม่ตรงกับสถานการณ์ที่เย่โจวหงเคยจินตนาการไว้เลยสักอย่าง
โจวจื้อยวีเรียกเขามาช่วยขนหนังสือ อาจเป็นเพราะเธอยกคนเดียวไม่ไหวจริง ๆ หรือไม่ก็อยากมอบของขวัญให้เขาตามลำพัง
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะยกเค้กที่ทำเองออกมาจากห้องครัว!!!
“เค้กน่ะ”
“ฉันรู้ว่าเป็นเค้ก ฉันหมายถึง...” เย่โจวหงลูบท้ายทอย ก่อนจะถามออกมาในที่สุด “นี่เธอทำเองเหรอ?”
“ดูออกใช่ไหมล่ะ ถ้าร้านทำคงไม่ออกมาน่าเกลียดขนาดนี้หรอก”
โจวจื้อยวีก้มลงวางถาดบนโต๊ะ
“ฉันว่าสวยดีออก”
เย่โจวหงเดินไปข้างโต๊ะ แล้วก้มมองคำอวยพรวันเกิดบนหน้าเค้กอีกครั้ง
“หลายวันมานี้เธอไม่พูดถึงเลย ฉันนึกว่า...”
“ฉันไม่ได้ลืม แค่อยากเก็บเซอร์ไพรส์ไว้ถึงวันนี้” โจวจื้อยวีเดาออกว่าเขาจะพูดอะไร “ถ้าบอกล่วงหน้าแล้วจะเซอร์ไพรส์ตรงไหนล่ะ?”
“ที่เปิดเบรกเกอร์หลักไว้ ก็เพราะตู้เย็นเหรอ?”
“ครีมต้องแช่เย็น ไม่งั้นวันนี้ก็เสียแล้ว”
“แล้วที่บอกให้ฉันกลับมาช่วยขนหนังสือล่ะ...”
“หนังสือก็ต้องขนอยู่แล้ว แค่ไม่ได้เยอะอย่างที่นายคิด” โจวจื้อยวีเหลือบมองกล่องกระดาษตรงโถงทางเข้า “จะยืนดูอีกนานไหม? ดูต่อไปครีมละลายหมดพอดี”
“อ้อ ๆ... มีอะไรเหรอ?”
เย่โจวหงเพิ่งนั่งลง ก็เห็นมือของเธอที่กำลังค้นถุงกระดาษหยุดชะงักไป