“เย่โจวหง ได้เวลาออกเดินทางแล้ว”
เสียงของหญิงสาวขัดจังหวะความคิดของเย่โจวหง
“โอเค”
เย่โจวหงเงยหน้าจากชุดข้อสอบเทียนซิง 45 ชุด ก็เห็นโจวจื้อยวีกำลังมองเขาอยู่
“อย่าลืมสวมแว่นครอบตาให้ปิดตานะ อย่าเอาไปคาดไว้บนหัวอีกล่ะ”
น้ำเสียงของหญิงสาวฟังดูเป็นห่วงอยู่บ้าง
“เดี๋ยวนะ… ฉันดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยเหรอ?!”
“ฉันเดาว่านายน่าจะประหม่านิดหน่อย ก็เลยช่วยคลายเครียดให้”
งั้นฉันก็ต้องขอบคุณสินะ
เย่โจวหงเดินออกจากประตูหน้าห้องเรียน รู้สึกเหมือนความประหม่าในใจคลายลงไปไม่น้อยจริง ๆ
……
ยังไม่ถึงสิบโมง หน้า ห้องแล็บก็มีแถวยาวเหยียดแล้ว
นักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันทยอยลงชื่อและรับป้ายหมายเลขตามลำดับ
ในห้องแล็บเปิดเครื่องระบายอากาศไว้ เสียงเครื่องจักรที่ดังหึ่ง ๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้น
เย่โจวหงเพิ่งหาชื่อตัวเองเจอบนรายชื่อ ก็มีปากกาด้ามหนึ่งยื่นมาจากข้าง ๆ แล้วทำเครื่องหมายถูกไว้หลังชื่ออีกบรรทัด
เขามองตามปากกาด้ามนั้นไป แล้วก็สบตากับอีกฝ่ายพอดี
เฉินฮ่าว?
เฉินฮ่าวพยักหน้าให้เขาเพียงครั้งเดียว ไม่ได้พูดอะไรเลย
เย่โจวหงมองอีกฝ่ายเดินเข้าไปในห้องแล็บ จนเกือบสงสัยว่าตัวเองจำคนผิด
วันนี้หมอนี่เงียบขนาดนี้เลยเหรอ?
หลังลงชื่อเสร็จ เขาหาตำแหน่งของตัวเองในห้องแล็บเจอ แล้วก็หยุดยืนนิ่งอีกครั้ง
ดวงซวยอะไรขนาดนี้…
โต๊ะยาวในห้องแล็บแบ่งเป็นพื้นที่ปฏิบัติการสองฝั่งซ้ายขวา โดยใช้ซิงก์น้ำตรงกลางร่วมกัน
เฉินฮ่าวนั่งอยู่ทางฝั่งซ้ายแล้ว กำลังก้มหน้าสังเกตสารละลายห้าหลอดในชั้นวาง ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ต้องตรวจสอบ
“ติ๊งหลิง——”
ครูผู้ควบคุมการแข่งขันเดินไปยืนด้านหน้าห้องแล็บ แล้วชี้แจงกติกาการแข่งขันให้นักเรียนฟัง
“เงียบหน่อย การแข่งขันกำลังจะเริ่มแล้ว!”