ผลลัพธ์เป็นไปตามที่เซียวจ้านคาดไว้ทุกประการ
ผ่านไปสองสามนาทีเต็มกว่าเหมียวอีเหมยจะได้สติจากความตกตะลึง เธอก้มมองหวังเยี่ยนกับไอ้ผมเหลืองที่คุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนพื้น ก่อนเงยหน้ามองเซียวจ้านซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉยและดูมั่นใจเต็มเปี่ยม เพียงเท่านี้เธอก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
“ลุกขึ้น รีบลุกขึ้นเถอะ”
ถึงอย่างไรเมื่อห้าปีก่อนตระกูลเหมียวก็เคยรุ่งเรือง เหมียวอีเหมยใช้ชีวิตมานานกว่าครึ่งค่อนชีวิต ผ่านเรื่องราวใหญ่โตมามากมาย หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ เธอก็สุขุมกว่าบรรดาเพื่อนบ้านที่ยืนมุงดูอยู่มาก
เธอโน้มตัวลง ยื่นมือไปพยุงหวังเยี่ยนกับไอ้ผมเหลือง พลางถอนหายใจและกล่าวอย่างจริงใจว่า “พวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน เงยหน้าก็เจอ ก้มหน้าก็เจอ ไม่มีเรื่องขัดแย้งอะไรที่คลี่คลายไม่ได้หรอก พูดกันให้เข้าใจก็พอแล้ว”
คนแก่ใจอ่อนง่ายจริง ๆ
“ใช่ ใช่ครับ!”
“ขอบคุณคุณย่า ขอบคุณคุณย่า!”
หวังเยี่ยนกับไอ้ผมเหลืองสบตากัน ราวกับได้รับการอภัยโทษ ต่างซาบซึ้งจนน้ำตาไหลและลอบโล่งใจ ในที่สุดก็รอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้มาได้
“เงินเหมือนจะเปียกนะ”
เสียงของเซียวจ้านดังมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน
หัวใจของทั้งคู่กระตุกวูบ พอก้มลงมองก็เห็นเงินที่เหมียวอีเหมยนำมากระจายเกลื่อนอยู่บนผลไม้กับผักที่ถูกเหยียบจนเละ หลายใบเปื้อนทั้งน้ำทั้งโคลนจนสกปรกมอมแมม
เงินพวกนั้นเหมียวอีเหมยกับเหมียวเถี่ยซานตื่นแต่เช้ามืดกลับดึกดื่น ทำงานหนักเก็บหอมรอมริบทีละเล็กทีละน้อยมา ต่อให้เป็นเงินเพียงเหรียญเดียวก็จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด!