“หา?”
ซูเจี้ยนเฉิงชะงัก “ถึงจะเป็นอย่างนั้นแล้วจะยังไง? บัตรเป็นของเด็กคนนั้น เมื่อกี้รีบร้อนออกไป ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าคงลืมหยิบไปด้วย ไม่อย่างนั้นฉันโทรหาเขา ให้กลับมาเอาดีไหม?”
“เอาบ้าอะไร!”
หลิวหงซิ่วดุเสียงขุ่น ก่อนจะสะบัดมือฟาดเสื้อผ้าเก่าของเซียวจ้านใส่หน้าซูเจี้ยนเฉิง แล้วแย่งบัตรดำระดับสูงกลับมา “ถ้ามันเป็นบัตรธนาคารจริง ๆ นายไม่อยากรู้หรือว่าข้างในมีเงินอยู่เท่าไร?”
คำพูดของหลิวหงซิ่วทำซูเจี้ยนเฉิงตกใจ
เขาดึงเสื้อผ้าเก่าที่คลุมหน้าออก แล้วร้องเสียงหลง “นี่เธอคิดจะทำอะไร? ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ แอบเอาบัตรธนาคารของคนอื่นไปใช้เป็นเรื่องผิดกฎหมาย เราทำอะไรส่งเดชไม่ได้!”
“อีกอย่าง ฉันว่าเซียวจ้านเป็นเด็กดีมาก เขาดีกับมู่ชิวและเหมิงเหมิงด้วย...”
“ถุย! ถุย ๆ ๆ!”
หลิวหงซิ่วกลอกตาใส่ก่อนที่ซูเจี้ยนเฉิงจะพูดจบ “เมื่อวานเขาแค่ช่วยล้างเท้าให้ แถมยังนวดขาให้นิดหน่อย นายก็หลงเสน่ห์หน้าตาของเขาแล้วหรือ? ถึงกับเริ่มเข้าข้างคนนอกแล้ว?”
“ตาถั่วจริง ๆ!”
หลิวหงซิ่วโมโห “เรารู้จักเขามากี่วันกัน? นับรวมกันแล้วยังไม่ถึงวันด้วยซ้ำ! ตอนนี้เขาทำดีกับมู่ชิวและเหมิงเหมิง แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้แกล้งทำให้พวกเราเห็น เพื่อให้เราตายใจ?”
“เขาเพิ่งออกจากคุก มีประวัติอาชญากรรม แถมยังเป็นคดีข่มขืน! ฉันรู้สึกมาตลอดว่าเขามาบ้านเราด้วยจุดประสงค์ไม่ดี ต้องมีแผนอะไรแน่!”
“ฉันเอาความปลอดภัยของมู่ชิวกับเหมิงเหมิงมาเสี่ยงไม่ได้ ยังไงถ้ายังตรวจสอบเบื้องหลังของเขาไม่กระจ่าง ฉันก็ไม่มีวันสบายใจ!”