เห็นได้ชัดว่าซ่งชิงซานเคยได้ยินชื่อของต้วนยี่หงมาก่อน และรู้ดีว่าต้วนยี่หงมีอิทธิพลเพียงใด
“อะไรน่ะ?”
เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของซ่งชิงซาน ซูปิ่งเทียนก็ใจหายวาบ รู้สึกว่าไม่ดีแล้ว จึงก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ทว่าซ่งชิงซานพลิกโทรศัพท์หลบสายตาเขา แล้วพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ผู้อาวุโสซู รอสักครู่นะครับ ผมขอไปรับโทรศัพท์ก่อน”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
“แก!”
คางของซูปิ่งเทียนสั่นหนักกว่าเดิม
สายจากใครกัน ถึงทำให้ซ่งชิงซานหน้าถอดสีและจำต้องรับสาย?
“พ่อ เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เฉินเส้าฮุยเดินตรงไปหาเฉินจงเหอ มองหวังจื้อเทาแวบหนึ่งแล้วถามว่า “พวกเขารังแกพ่อหรือเปล่า?”
“มะ...ไม่”
เฉินจงเหอส่ายหน้า พอเห็นซ่งชิงซานกับเฉินเส้าฮุยก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ความกังวลที่ค้างอยู่ในใจก็คลายลง อย่างน้อยเมื่อมีตำรวจและลูกชายอยู่ตรงนี้ จ้าวหย่งหรงกับพวกไม่มีทางกล้าลงมือกับเขาแน่
นับว่ารอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้แล้ว
ต่อหน้าคนมากมาย เฉินเส้าฮุยไม่ได้ซักถามอะไรมาก และไม่ได้รีบร้อนจากไป เขารอให้ซ่งชิงซานกลับมา อยากรู้ว่าความวุ่นวายในวันนี้จะจบลงอย่างไร
สามนาทีต่อมา
ซ่งชิงซานกลับมา สีหน้าดูย่ำแย่กว่าเมื่อครู่เสียอีก
“เป็นอย่างไรบ้างครับ ผู้อำนวยการซ่ง”
จ้าวหย่งหรงถามด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม “ผมไม่ได้หลอกคุณใช่ไหม? คำชี้แจงที่ผมให้ไป พอใจหรือเปล่า?”
“ชิงซาน คุณ...”
ซูปิ่งเทียนกลับตรงกันข้าม ยิ่งจ้าวหย่งหรงได้ใจและวางอำนาจมากเท่าไร เขาก็ยิ่งกระวนกระวายและไม่มั่นใจมากขึ้นเท่านั้น จึงยื่นมือไปคว้าแขนซ่งชิงซานแล้วพูดเสียงขรึมว่า “ฉันไม่สนว่าใครโทรมา และไม่สนว่าเขาพูดอะไรกับคุณ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องจำไว้ ชิงซาน ฉันเป็นคนสนับสนุนคุณ จนคุณก้าวมาถึงตำแหน่งนี้ได้ วันนี้ตระกูลซูกำลังเดือดร้อน คุณจะยืนดูเฉย ๆ ไม่ได้!”