“พวกคุณทำอะไรน่ะ? ปล่อยฉันนะ!”
กว่าหลิวหงซิ่วจะรู้ตัว เธอก็ถูกลากออกไปไกลหลายเมตรแล้ว จึงดิ้นขัดขืนอย่างรุนแรงพร้อมตะโกนด้วยความโมโหโดยไม่ทันคิด เสียงดังกล่าวดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างไม่น้อย
“เป็นคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา ขอให้คุณให้ความร่วมมือกับการปฏิบัติงานของเรา”
ยามคนหนึ่งพูดลอย ๆ ด้วยเสียงดัง ตั้งใจพูดให้คนที่มุงดูได้ยิน เพราะอย่างไรที่นี่ก็เป็นธนาคาร หากจะจับใครย่อมต้องมีเหตุผล ไม่อย่างนั้นถ้ามีคนถ่ายคลิปแล้วโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตว่าเจ้าหน้าที่รังแกประชาชน เกรงว่าจะก่อปัญหายุ่งยากโดยไม่จำเป็น
ยามเหล่านี้มีประสบการณ์ทำงานโชกโชน ย่อมรู้ว่าจะปกป้องตัวเองอย่างไร
“หัวหน้าพวกคุณเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน?”
แม้หลิวหงซิ่วจะรู้สึกผิดอยู่ในใจ แต่ปากกลับแข็งกร้าว ไม่มีทางเลือก รอบตัวมีคนมองอยู่ตั้งมากมาย จะไม่ทำเสียงแข็งก็ไม่ได้ เธอใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต ไม่เคยทำเรื่องผิดมโนธรรม ธนาคารอยู่ไม่ไกลจากชุมชนฝูหยวน หากข่าวที่เธอถูกจับแพร่กลับไปถึงชุมชนฝูหยวน แล้วต่อไปเธอจะมีหน้าออกไปพบใครได้อีก???
เธอจึงตะโกนเสียงดังว่า “ถ้ายังไม่ปล่อย ฉัน... ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!”
“อยู่เฉย ๆ!”
ยามแค่นเสียง “คุณทำอะไรไว้ คุณรู้อยู่แก่ใจ พวกเราแจ้งตำรวจไปแล้ว อีกเดี๋ยวตำรวจก็มา ถ้าคุณบริสุทธิ์จริง ถึงตอนนั้นค่อยร้องขอความเป็นธรรมก็ยังไม่สาย”
พอได้ยินเช่นนี้ หลิวหงซิ่วก็สิ้นหวังโดยสิ้นเชิง
ธนาคารเป็นฝ่ายแจ้งตำรวจเอง นั่นหมายความว่าธนาคารมีหลักฐานแน่นหนาแล้วหรือ ว่าบัตรสีดำใบนั้นเป็นของที่เธอแอบเอามาโดยไม่บอกเซียวจ้าน?
แย่แล้ว แย่แล้ว!
หลิวหงซิ่วเสียใจจนแทบตาย หากรู้แต่แรก เธอน่าจะถือบัตรสีดำใบนั้นไปถามเซียวจ้านตรง ๆ อย่างมากก็พาเขามาธนาคารด้วยกัน แล้วตรวจสอบเรื่องให้กระจ่าง