ไม่นานนัก โทรศัพท์ก็มีคนรับสาย
“น้องรอง นี่พี่เอง”
ซูเจี้ยนกั๋วเอ่ยอย่างร้อนใจ “มีเรื่องหนึ่ง พี่ต้องการให้เธอ...”
“พี่ใหญ่!”
แต่ซูเจี้ยนกั๋วยังพูดไม่ทันจบ ซูหย่าก็ขัดขึ้นว่า “พี่รีบโทรหาฉัน เพราะเรื่องตระกูลต้วนใช่ไหม?”
“เธอรู้ได้ยังไง?” ซูเจี้ยนกั๋วชะงักไป
“ฉันได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นตอนบ่ายแล้ว”
เสียงของซูหย่าฟังดูเคร่งเครียดมาก ทั้งยังจงใจกดเสียงให้เบาลง ราวกับกลัวคนอื่นได้ยิน ก่อนจะถามว่า “ตอนนี้พ่อเป็นยังไงบ้าง?”
“อยู่โรงพยาบาลประจำเมือง เพิ่งฟื้น”
ซูเจี้ยนกั๋วหันกลับไปมองซูปิ่งเทียนแวบหนึ่งแล้วตอบว่า “น่าจะไม่เป็นอะไรมาก พ่ออายุมากแล้ว หมอเลยให้พักดูอาการที่โรงพยาบาลสักสองสามวัน แล้วค่อยกลับไปพักฟื้นที่บ้าน”
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว”
ซูหย่าถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนกล่าวเสียงขรึมว่า “พวกคุณไปล่วงเกินตระกูลต้วนได้ยังไง ฉันไม่รู้และก็ไม่อยากถาม แต่คราวนี้เกรงว่าฉันคงช่วยอะไรไม่ได้ พวกคุณคงต้องพึ่งตัวเองแล้ว”
“หา?”
มือของซูเจี้ยนกั๋วสั่น โทรศัพท์แทบหลุดจากมือ เขารีบพูดว่า “น้องรอง เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง? เธอก็แซ่ซู เป็นคนของตระกูลซูนะ!”
“ตอนนี้ตระกูลซูเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เธอจะไม่สนใจเลยไม่ได้ หรือว่าเธอจะยืนดูรากฐานของตระกูลซูพังพินาศ แล้วปล่อยให้พ่อถูกคนพวกนั้นทำให้โกรธจนตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นเหรอ???”
ซูเจี้ยนกั๋วร้อนใจจริง ๆ!
เป็นอย่างที่ซูปิ่งเทียนเพิ่งพูดไว้ เมื่อต้องเผชิญกับโทสะของต้วนยี่หง ตระกูลซูก็ไม่มีทางต้านทานได้เลย ต่างจากตระกูลจ้าวที่มีความสัมพันธ์กับตระกูลต้วนอยู่บ้าง เพราะทั้งสองตระกูลต่างอยู่ในเมืองหลวงมณฑล แม้อำนาจของตระกูลจ้าวจะเทียบตระกูลต้วนไม่ได้ แต่หากตระกูลจ้าวยอมออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ย อย่างน้อยก็ต้องลดความเสียหายที่ตระกูลซูได้รับลงได้มาก