“หวังเยี่ยน พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน...”
“พวกเราเช่าร้านกับแผงขายของของคุณมานานกว่าสี่ปีแล้ว จ่ายค่าเช่าตรงเวลามาตลอด ไม่เคยค้างสักครั้ง คุณขึ้นค่าเช่าติดกันหลายรอบ จนแพงกว่าร้านข้าง ๆ หลายร้าน พวกเรายังไม่เคยพูดอะไรเลย”
“แต่...”
“แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดของพวกเราจริง ๆ!”
เหมียวอีเหมยสูดหายใจเข้าลึก ๆ คล้ายพยายามรวบรวมความกล้า มือที่ยื่นชี้ไปยังนักเลงผมทองกลุ่มนั้นสั่นระริก เสียงเครือขณะอธิบายว่า “เห็น ๆ อยู่ว่าพวกเขาจงใจหาเรื่อง ไม่เพียงทุบข้าวของในร้านคุณจนพัง ยังทุบผักสดกับผลไม้ของพวกเราด้วย พูดกันตามตรง พวกเราก็เป็นผู้เสียหายเหมือนคุณนะ...”
เหมียวอีเหมยถูกใส่ร้ายอย่างแท้จริง!
นับตั้งแต่เซียวจ้านติดคุกเมื่อห้าปีก่อน เหมียวเซียงจู๋เสียชีวิตอย่างอนาถ และคฤหาสน์ถูกยึด ตระกูลเหมียวก็พังพินาศลงอย่างสิ้นเชิง สองสามีภรรยาสูงวัยจำต้องย้ายออกจากเขตเมืองอันเจริญรุ่งเรือง ไปเช่าร้านกับแผงขายของแห่งนี้ในชานเมือง เดิมทีคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ เรียบง่ายเหมือนคนธรรมดา แต่ใครจะคิดว่าฟ้าจะไม่เป็นใจ