“อย่า... อย่าทำแบบนี้...”
เมื่อเห็นเซียวจ้านตกอยู่ในอันตราย เหมียวอีเหมยก็ลนลานขึ้นมาทันที รีบพูดว่า “หนึ่งแสน ฉันให้! ขอแค่พวกคุณไม่ทำร้ายจ้านเอ๋อร์ ฉันจะไปเอาเงินมาให้เดี๋ยวนี้!”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินไปที่ร้านเพื่อเอาเงิน
ก่อนหน้านี้ ตอนอยู่ลำพังและถูกหวังเยี่ยนกับพวกผมเหลืองรุมกดดัน เหมียวอีเหมยยังกัดฟันอดทน ปฏิเสธที่จะชดใช้เงิน แม้จะลำบากก็ยังพยายามเรียกร้องความเป็นธรรม แยกแยะถูกผิดให้ได้
แต่ตอนนี้ พอเซียวจ้านตกอยู่ในอันตราย เธอก็ยอมอ่อนข้อทันที
เซียวจ้านไม่ได้ห้ามเธอ
เพราะฉากต่อจากนี้อาจนองเลือดและโหดร้าย หากเหมียวอีเหมยเห็นเข้าคงไม่ดีนัก
“นับว่ายายแกยังรู้จักดูสถานการณ์”
หวังเยี่ยนจ้องแผ่นหลังของเหมียวอีเหมยอย่างเคียดแค้น ยิ่งได้ใจกว่าเดิม ก่อนหันไปมองเซียวจ้านแล้วพูดดูแคลนว่า “สมกับเป็นคุณชายน้อยจากตระกูลเซียวแห่งเมืองหลวงจริง ๆ ตอนแรกนึกว่านายจะเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนคมไว้ ที่แท้ก็แค่พวกกระจอกขี้ขลาด”
“ฮึ ไอ้ขี้แพ้!”
หวังเยี่ยนยิ่งพูดก็ยิ่งสะใจ แทบอยากจะพ่นคำด่าที่สะสมอยู่ในหัวออกมาให้หมด แล้วประเคนใส่เซียวจ้านทุกคำ
อย่างไรเสีย โอกาสได้วางท่าแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ
“พูดจบหรือยัง?”
เซียวจ้านทำหน้าเย็นชา สบตาหวังเยี่ยนตรง ๆ “ฉันให้พวกเธอเลือกเหมือนกันสองทาง ทางแรก รอให้ยายฉันออกมา แล้วคุกเข่าขอโทษ กราบจนกว่าท่านจะยกโทษให้”
“อีกทาง...”
“อีกทางแล้วนายจะทำอะไรฉันได้ ฮะ?”