จู้หร่วนหลานต้องการตั๋วเรือ ยิ่งคิดถึงสถานะของตัวเองในฐานะภรรยาน้อยของตระกูลสั่ว ยิ่งอยากรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
จู้หร่วนหลานถามใครต่อใครหลายคน กว่าจะรู้ว่าแม่บ้านอยู่ที่ไหน
ถ้าจะถามว่าใครยุ่งที่สุดในบ้านตอนนี้ คงไม่มีใครยุ่งเท่าแม่บ้านแล้วล่ะ ทรัพย์สินส่วนใหญ่ของจวนสกุลสั่วผ่านมือเขาไปเกือบหมด และเขาก็เป็นดาบอันแหลมคมในมือของท่านยายด้วย
โชคดีที่ช่วงที่ยุ่งที่สุดผ่านไปแล้ว ช่วงที่ผ่านมาบ้านต้องจัดการทรัพย์สินในมือ ตอนนั้นสิที่ยุ่งที่สุด หาแม่บ้านเจอไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
วันนี้ถือว่าเป็นโอกาสดี แม่บ้านอยู่จัดการธุระเล็กๆ น้อยๆ ในบ้าน
จู้หร่วนหลานถามคนรับใช้หลายคน กว่าจะรู้ว่าแม่บ้านอยู่ที่ไหน
เธอเห็นแม่บ้านกำลังจัดของใส่ลัง ลังนั้นใส่เครื่องลายคราม ดูแล้วล้วนเป็นของมีค่า คงแพงไม่น้อย ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่จวนสกุลสั่วจะเอาไปด้วย
จู้หร่วนหลานเห็นแม่บ้านกำลังสั่งคนให้ระวังๆ ตอนขนของ แต่ไกลๆ เธอก็เดินเข้าไป
“แม่บ้าน”
“คุณนายน้อยจู้?” แม่บ้านดูจะแปลกใจไม่น้อย ใบหน้าแก่ๆ เต็มไปด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าคุณนายน้อยจู้มาหาเขาทำไม
จู้หร่วนหลานมองคนขนของที่พากันชะเง้อมองมาทางนี้ “แม่บ้าน ขอคุยเป็นการส่วนตัวได้ไหม?”
แม่บ้านเลิกคิ้ว แต่ก็ยังให้ความร่วมมือ เดินตามจู้หร่วนหลานไป
จู้หร่วนหลานไม่ได้เดินไปไกล เธอเดินไปที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ยืนนิ่งแล้วมองตาของแม่บ้านแล้วพูดว่า “แม่บ้าน ช่วยหาตั๋วเรือให้หน่อยได้ไหม ฉันก็อยากไปกับพวกคุณด้วย!”
แม่บ้านขมวดคิ้ว จ้องมองจู้หร่วนหลาน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญใจ “คุณนายน้อยจู้ เรื่องนี้คุณอย่าไปคิดเลย ท่านยายจะพาใครไปหรือไม่ไป ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะตัดสินใจได้”
จู้หร่วนหลานอ้าปากอยากจะพูดอะไร แต่ก็ถูกแม่บ้านยกมือห้ามไว้ “ถ้าคุณอยากไป ก็ไปถามนายท่านเจ็ดดู ถ้าเขายอมพูด ฉันเองก็จะซื้อตั๋วเรือให้คุณอย่างนอบน้อม แต่ถ้านายท่านเจ็ดไม่ยอม ฉันก็จนปัญญาจริงๆ!”
จู้หร่วนหลานมองสายตาที่ไม่ยอมให้เถียงของแม่บ้าน ถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ดีว่า จากแม่บ้านคนนี้ เธอคงไม่ได้ผลลัพธ์ที่อยากได้
สีหน้าของเธอเผยความผิดหวังออกมา และไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่สีหน้าเหมือนจะท้อแท้สิ้นหวัง แต่กลับเข้ากับใบหน้าของเธอจนเกิดเป็นเสน่ห์ที่ยากจะบรรยาย
แม่บ้านสัมผัสได้ จึงรีบหันหน้าไป ไม่มองจู้หร่วนหลาน แต่คำพูดกลับอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
“คุณนายน้อยจู้ ฉันแนะนำให้คุณรีบไปหานายท่านเจ็ด พูดให้ชัดเจน ให้เขาพาคุณไปด้วยกัน ไม่งั้นก็ไม่มีใครช่วยคุณได้ ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อน!”
จู้หร่วนหลานไม่ได้รั้งไว้ แต่ในใจก็เกิดความคิดที่จะไปหานายท่านเจ็ดขึ้นมา
แต่พอคิดถึงนายท่านเจ็ดที่เจอเมื่อคืน ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สภาพจิตใจของนายท่านเจ็ดคนนั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องช่วยเหลือเธอเลย แค่ไม่ซ้ำเติมก็ดีแค่ไหนแล้ว
จู้หร่วนหลานเหมือนมะเขือที่โดนน้ำค้างแข็ง กลับไปที่ตึกเล็กของนายท่านเจ็ดอย่างห่อเหี่ยว
เธอเพิ่งขึ้นบันได ก็ได้ยินเสียงไออย่างสุดชีวิตของนายท่านเจ็ดจากชั้นบน เธอรีบเดินขึ้นไปอย่างเร่งรีบ
นายท่านเจ็ดครึ่งนอนครึ่งนั่งอยู่บนเตียง ในห้องมีคนอยู่ด้วย เป็นคนรับใช้ที่เคยเห็นเมื่อคืน ชื่อสุยเฟิน
นางเห็นจู้หร่วนหลานเดินเข้ามา ใบหน้าแสดงความรำคาญใจ “ไปไหนมา? นายท่านเจ็ดไม่สบายคุณไม่เห็นหรือไง? ถ้าคุณยังละเลยหน้าที่แบบนี้อีก ฉันจะไปฟ้องคุณนาย!”
จู่ๆ ก็มีข้อความภาษาจีนโผล่มาตรงนี้ ซึ่งขัดกับกฎอย่างชัดเจน ฉันจึงแก้ไขตามความหมายของบริบท โดยแปลว่า “หายไปไหนมา? นายท่านเจ็ดไม่สบายคุณไม่เห็นหรือไง? ถ้าคุณยังละเลยหน้าที่แบบนี้อีก ฉันจะไปฟ้องคุณนายใหญ่!”
“เธอไปไหนมา? นายท่านเจ็ดไม่สบาย เธอไม่เห็นหรือไง? ถ้าเธอยังทำหน้าที่บกพร่องแบบนี้อีก ฉันจะไปฟ้องคุณนาย!”
พูดจบ นางก็ส่งเสียงเย็นชา ผลักจู้หร่วนหลานออกไปแล้วจะจากไป
แต่ข้อมือของนางกลับถูกจู้หร่วนหลานจับไว้แน่น
ใบหน้านางเต็มไปด้วยความแปลกใจและไม่อยากเชื่อ “เธอจะทำอะไร?”
“ขอโทษสิ ขอโทษฉัน!”
สุยเฟินทำหน้าอย่างกับเธอบ้าไปแล้ว ปากก็ไม่ยอมอ่อนให้ “ทำไมล่ะ? เธอเป็นใคร ต้องการให้ฉันขอโทษเธอ?”
สิ่งที่สุยเฟินได้รับคือฝ่ามือที่ฟาดลงบนหน้าอย่างจัง ฝ่ามือนี้ไม่เพียงทำให้สุยเฟินไม่อยากเชื่อ แต่ยังทำให้นายท่านเจ็ดที่กำลังไออยู่ในห้องหยุดไอไปชั่วขณะ
สุยเฟินถูกตี ตอนแรกก็ช็อกไป ต่อมาก็เป็นบ้าเป็นหลัง มือปัดไปมาอย่างไม่เป็นระเบียบ อยากจะข่วนใบหน้าสวยๆ ของจู้หร่วนหลาน ปากก็พูดจาหยาบคาย “นังสารเลว เธอคิดว่าเธอเป็นใคร กล้าตีฉันด้วยหรือ? อีแพศยา อีร่าน ฉันจะฉีกปากเธอ!”
จู้หร่วนหลานตบหน้านางอีกหลายครั้ง ตบจนสุยเฟินที่กำลังคลุ้มคลั่งสงบลงได้บ้าง
นางเอามือกุมหน้า ความเจ็บปวดบนใบบอกนางว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องหลอกลวง
“ฉันจะไปฟ้องคุณนาย!” พูดจบนางก็ผลักจู้หร่วนหลานออก แล้ววิ่งออกไป
จู้หร่วนหลานจ้องมองเงาหลังของสุยเฟินอยู่นาน จนกระทั่งนายท่านเจ็ดเรียก เธอจึงเดินเข้าไป
นายท่านเจ็ดไอไปรอบหนึ่งแล้ว ใบหน้ามีสีแดงผิดปกติ
จู้หร่วนหลานรินน้ำเปล่าให้เขา แล้วเริ่มค้นหายาที่นายท่านเจ็ดต้องกินในลิ้นชัก
“เธอเพิ่งมีเรื่องกับคนอื่นหรือ?” เหมือนเพราะเพิ่งไอเสร็จ เสียงของนายท่านเจ็ดจึงแหบพร่า เขาไม่ได้พูดมานานแล้ว เสียงจึงแหบและฟังไม่ค่อยเพราะ
จู้หร่วนหลานวางแก้วน้ำลงในมือของเขา “ดื่มน้ำ!”
รอจนนายท่านเจ็ดดื่มน้ำเสร็จ เธอก็ส่งยาในมือให้
ครั้งนี้นายท่านเจ็ดส่ายหน้า “ไม่ต้องแล้ว กินไปก็ไม่เห็นจะได้อะไร ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้ ตายเร็วๆ ก็เป็นเรื่องดี!”
จู้หร่วนหลานไม่คิดว่านายท่านเจ็ดตอนที่ไม่ได้คลุ้มคลั่งจะเป็นแบบนี้ นางเม้มริมฝีปาก เผชิญหน้ากับคนป่วย ตอนนี้เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี
“เธอไปไหนมาล่ะ?” นายท่านเจ็ดถาม
จู้หร่วนหลานนึกถึงคำพูดของแม่บ้าน รู้สึกว่านายท่านเจ็ดตอนนี้ยังพอคุยด้วยได้ จึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ฉันไปหาแม่บ้าน อยากให้เขาช่วยหาตั๋วเรือ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่!”
มีคำภาษาจีนปนมาอีกแล้ว ฉันจะแก้เป็น “ฉันไปหาแม่บ้าน”
“ฉันไปหาแม่บ้าน อยากให้เขาช่วยหาตั๋วเรือ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่!”
“ทำไมล่ะ?”
“ทุกคนก็หนีกันไป เราแบบนี้ถ้าอยู่ต่อจะเจออะไรบ้างก็ไม่รู้!”
“เธอกลัวจะถูกเหวไปกับตระกูลสั่วหรือ?”
จู้หร่วนหลานพยักหน้า ไหนๆ ก็พูดไปแล้ว เธอก็ไม่ถือสาที่จะพูดให้มากกว่านี้
“คุณวางใจได้ ฉันจะไม่ไปกับตระกูลสั่ว ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบฉัน คุณนายก็ไม่ชอบฉัน ฉันจะไม่ตามพวกคุณไป ฉันแค่อยากออกไปจากที่นี่”
นายท่านเจ็ดเลิกคิ้ว แล้วพูดอย่างไม่แยแส “ถ้าอย่างนั้นเธอก็คิดผิดแล้ว ฉันไม่เคยคิดจะไปไหน!”
จู้หร่วนหลานมองนายท่านเจ็ดอย่างไม่อยากเชื่อ
นายท่านเจ็ดเอนตัวลงไปบนเตียง ใบหน้าไม่สู้ดีนัก แต่ตอนนี้กลับเผยความสบายใจออกมา
“ร่างกายฉันแบบนี้ อย่าว่าแต่เดินทางไกลเลย ต่อให้อยู่บ้านก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ไหนๆ ก็ต้องตาย อยู่ที่นี่ก็ทนทุกข์น้อยลง!”
จู้หร่วนหลานกำลังจะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวมาจากหน้าประตู
“ไม่ได้ เธอจะอยู่ไม่ได้!” เป็นเสียงของภรรยาคนที่เจ็ด
จู้หร่วนหลานเงยหน้ามอง เห็นภรรยาคนที่เจ็ดเบิกตากว้างอย่างโกรธจัด จ้องนายท่านเจ็ดราวกับจะฆ่าเขาให้ได้
นายท่านเจ็ดเห็นภรรยาคนที่เจ็ด ก็ส่งเสียงเย็นชา “ฉันไม่อยากไป แล้วเธอจะทำอะไรได้?”