จู้หร่วนหลานลอบออกจากชั้นสอง กลับไปยังห้องเล็ก ๆ ที่เธอเคยพักอยู่
เธอกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี ตระกูลสั่วปฏิบัติกับเธอถึงเพียงนี้ เธอไม่ใช่คนใจกว้างที่จะทนให้พวกเขาใช้เธอเป็นเครื่องมือเอาใจคนอื่นได้!
ส่วนภรรยาคนที่เจ็ด เดิมทีเธอนึกว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายได้แล้ว ไม่คิดเลยว่าที่แท้หล่อนมีแผนนี้อยู่ ช่างเหมือนสุนัขกัดคนที่ไม่เห่าเสียจริง!
ภรรยาคนที่เจ็ด!
เธอดูเบาหล่อนไปจริง ๆ!
ยังมีคุณชายใหญ่ ภรรยาคนโต และท่านยาย พวกเขารู้เห็นเป็นใจ แต่ก็ยังคิดจะผลักเธอออกไป แต่ละคนล้วนใจดำอำมหิต!
ยิ่งคิดจู้หร่วนหลานก็ยิ่งโมโห ในเมื่อคนพวกนี้ไม่คิดจะให้เธออยู่ดี พวกเขาก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดีเลย!
ในเมื่อพวกเขาเป็นฝ่ายเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา เช่นนั้นก็ให้พวกเขาลองรับ “น้ำใจ” นี้ด้วยตัวเองดูบ้าง!
เมื่อคิดแผนออก สิ่งแรกที่จู้หร่วนหลานทำคือค้นหาของในมิติของตัวเอง
มิติของเธอกว้างใหญ่มาก และมีของเก็บไว้มากมาย ของจุกจิกสารพัดอย่างที่ทั้งรกทั้งยุ่งเหยิงล้วนถูกเก็บไว้ในนั้น
ตั้งแต่ได้มิตินี้มา อะไรที่เธอนึกขึ้นได้ก็จะเก็บไว้ในมิติอย่างละชิ้น เผื่อว่าของพวกนี้จะมีประโยชน์ในยามคับขัน
ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ของเหล่านี้จะได้ใช้ประโยชน์แล้ว
จู้หร่วนหลานหยิบของบางอย่างในมิติที่คิดว่าน่าจะได้ใช้ อย่างสเปรย์พริกไทยสำหรับป้องกันตัว ของชิ้นนี้มีประสิทธิภาพสูง ทั้งยังมีขนาดเล็ก ถึงคราวคับขันก็ใช้ประโยชน์ได้มาก