ตัวการต้นเหตุอย่างจู้หร่วนหลานลอบกลับมายังที่พักของตนเอง ตอนนี้เธอยังไม่ได้นอน กลับกำลังจับตาดูเรื่องนี้อยู่
เสียงกรีดร้องดังมาจากชั้นล่าง แหลมบาดหูจนสะดุ้ง ในเสียงนั้นยังแว่วเสียงด่าทอของภรรยาคนที่เจ็ดด้วย
จู้หร่วนหลานได้ยินว่าทางห้องของนายท่านเจ็ดซึ่งอยู่ติดกันก็มีความเคลื่อนไหว เธอจึงแสร้งทำเป็นเพิ่งตื่นนอน ขยี้ตาแล้วเดินออกจากห้องเล็ก มุ่งหน้าไปหานายท่านเจ็ด
นายท่านเจ็ดถูกปลุกให้ตื่นจริง ๆ ใต้ดวงตาที่อ่อนล้าอยู่แล้ว ตอนนี้มีถุงใต้ตาใหญ่โตสองข้าง ถุงใต้ตาแผ่กระจายจากใต้ดวงตาออกไปด้านข้างเป็นวงกว้าง ดูบวมเป่งอย่างยิ่ง
จู้หร่วนหลานจ้องถุงใต้ตาคู่นั้น แต่สีหน้ากลับเผยความฉงน «นายท่านเจ็ด เหมือนฉันจะได้ยินเสียงกรีดร้องของนายหญิงนะคะ?»
«อืม ฉันให้อาหวังไปดูแล้ว!» เสียงของนายท่านเจ็ดแหบพร่า เขายกมือคลึงหน้าผาก คล้ายรู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก
จู้หร่วนหลานรู้ความ รีบเอาผ้าขนหนูชุบน้ำร้อนมาเช็ดหน้าให้นายท่านเจ็ด
ระหว่างที่เธอกำลังวุ่นวายราวกับสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ก็ได้ยินอาหวังรายงานจากนอกประตู «นายท่านเจ็ด»
«เข้ามา» นายท่านเจ็ดโบกมือ ส่งสัญญาณให้จู้หร่วนหลานหยุดมือ
จู้หร่วนหลานถือผ้าขนหนูยืนอยู่ข้าง ๆ มือประสานไว้เบื้องหน้าอย่างนอบน้อม แลดูราวกับรูปปั้นหญิงงามที่ยืนสง่า
น้ำเสียงของนายท่านเจ็ดแฝงความหงุดหงิดอยู่หลายส่วน ราวกับไม่พอใจที่ภรรยาคนที่เจ็ดรบกวนการนอน «เธอโวยวายเรื่องอะไร?»
อาหวังยังคงรายงานอย่างตรงไปตรงมาเหมือนเคย «มีขโมยขึ้นห้องนายหญิงครับ ของในห้องหลายอย่างถูกขนไปหมด ทั้งตู้เซฟ โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วก็กล่องเครื่องประดับ หายไปหมดเลยครับ»