“เซี่ยงฉิน? มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ไปที่บ้านล่ะ?” หลินชิงอวิ้นเดินเข้ามาหาเซี่ยงฉินที่ดูใจลอยเล็กน้อย แล้วถามอย่างสงสัย
เมื่อไม่ได้ยินพี่ชายตอบ เซี่ยงเฮ่อจึงมองตามสายตาไป ก่อนจะเห็นว่าพี่ชายกำลังสบตากับหญิงสาวที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าในแววตาซับซ้อนจนเขาอ่านไม่ออก
ตอนนี้เซี่ยงเฮ่อมั่นใจแล้วว่าพี่ชายต้องรู้จักผู้หญิงคนนั้นแน่ ไม่อย่างนั้นคนที่ปกติแทบไม่มีสีหน้า แถมเห็นผู้หญิงทีไรก็เหมือนเห็นสัตว์ร้าย จะจ้องหญิงสาวคนนั้นไม่วางตาอยู่อย่างนี้ได้อย่างไร?
เห็นพี่ชายยังคงใจลอย เซี่ยงเฮ่อจึงตอบคำถามของหลินชิงอวิ้นแทน
“พี่สะใภ้ วันนี้พี่ชายผมเพิ่งมาถึง เดิมทีตั้งใจจะไปเยี่ยมคุณน้าที่ตระกูลฟู่ แต่ผมได้ยินว่าวันนี้บ้านตระกูลเวิงมีงาน ก็เลยลากพี่ชายมาด้วย พี่ก็รู้ว่าเขาเป็นคนไม่ชอบออกจากบ้าน ผมแค่อยากให้เขาได้พบปะผู้คนบ้าง!”
หลินชิงอวิ้นพยักหน้า “ได้สิ ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็เที่ยวให้สนุกนะ ทางนั้นยังมีเพื่อนรอฉันอยู่ ฉันกลับไปก่อนล่ะ!”
หลินชิงอวิ้นเพิ่งจะหันหลัง ก็ถูกเซี่ยงเฮ่อขวางไว้
เขาเหลือบมองเซี่ยงฉินที่ยังทำท่าใจลอย แล้วอดขำไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าพี่ชายจะมีวันนี้เหมือนกัน
ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เขาจะไม่ช่วยพี่ชายสักหน่อยได้อย่างไร? ไม่อย่างนั้นถ้ารอให้พี่ชายลงมือเอง ไม่รู้จะต้องรอถึงเมื่อไหร่
“พี่ชิงอวิ้น รีบกลับไปทำไมครับ? ผมก็รู้จักเพื่อนพี่เหมือนกันนี่นา ไม่งั้นพาพวกเธอมาสนุกด้วยกันสิ จะได้แนะนำให้รู้จักพี่ชายผมด้วย!” พูดจบเขาก็เลิกคิ้วให้