“สังหาร!”
โจรชุดดำที่เหลือยังคิดต้านทานจนถึงที่สุด ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมลมปราณชั้นห้าหกเจ็ดแปดคนคำรามก้อง พลันพุ่งเข้ามา แสงดาบเงากระบี่สานถักเป็นตาข่าย หวังอาศัยจำนวนคนมากกว่าหน่วงหลินจิ้นไว้
มุมปากหลินจิ้นยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา เขาใช้ย่างเมฆาใต้ฝ่าเท้า ร่างพลิ้วผ่านแสงดาบเงากระบี่ราวภูตผี หลบการโจมตีทั้งหมด ขณะเดียวกันกระบี่หนิงซวงก็ชักออกจากฝัก!
“เมฆาเคลื่อน!”
เสียงตวาดแผ่วเบาดังขึ้น แสงกระบี่สีเขียวพลันระเบิดออกอีกครั้ง วูบผ่านลำคอของผู้บำเพ็ญสามคนในชั่วพริบตา!
“ฉึก!”
โลหิตสามสายพุ่งกระฉูด ทั้งสามล้มลงกับพื้น ไม่มีแม้แต่โอกาสส่งเสียงร้อง
ผู้บำเพ็ญที่เหลือขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังวิ่งหนี ทว่าความเร็วของพวกเขาเมื่อเทียบกับย่างเมฆาแล้วเชื่องช้าราวเต่าคลาน
ร่างหลินจิ้นวูบไหว ไล่ทันคนหนึ่ง ใช้สันกระบี่ฟาดท้ายทอยอีกฝ่ายอย่างแรง ผู้บำเพ็ญผู้นั้นครางอู้อี้ก่อนหมดสติ จากนั้นกระบี่พลิกกลับ แทงทะลุหัวใจของอีกคนอย่างฉับไวเด็ดขาด!
เพียงสามลมหายใจ ผู้บำเพ็ญเจ็ดแปดคนก็ตายบ้างบาดเจ็บบ้าง ไม่มีใครเหลือพอจะยืนขวางได้อีก!
กลางลานเหลือเพียงหัวหน้าโจรชุดดำขั้นหลอมลมปราณชั้นเก้า ผู้ถูกเสิ่นชิงฉือเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส เขานอนแผ่อยู่บนพื้น มองหลินจิ้นสังหารลูกน้องราวกับตัดหญ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พยายามดิ้นรนคลานหนี
“คิดจะหนีหรือ?”
ดวงตางามของเสิ่นชิงฉือเย็นเยียบ ร่างนางพุ่งออกไปราวสายลมฝ่าพัด ฝ่ามือหยกห่อหุ้มปราณธาตุน้ำอันเข้มข้น ก่อนตบลงบนแผ่นหลังหัวหน้าโจรชุดดำอย่างแผ่วเบา
“พรวด!”
หัวหน้าโจรชุดดำราวกับถูกหินยักษ์กระแทก กระอักเลือดก้อนใหญ่ออกมา ร่างฟาดลงกับพื้นอย่างแรง ขยับเขยื้อนไม่ได้อีก ได้แต่หมอบหอบหายใจอยู่ตรงนั้น
ลั่วอวิ๋นเจิงก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ใช้พัดพับกระดูกหยกชี้ไปยังท้ายทอยของเขา แล้วตวาดเสียงต่ำ “สารภาพมาตามตรง! พวกเจ้ามากันคราวนี้กี่คน?”