เมื่อต้องเผชิญคำเยาะเย้ยของลู่เหยียน ลู่เยี่ยกลับเพียงยิ้มบาง ๆ แววตาไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย น้ำเสียงราบเรียบ “ตั้งแต่เล็กเจ้าก็สู้ข้าไม่ได้แล้ว ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต เจ้าก็ไม่มีวันเป็นคู่มือข้า”
สิ้นเสียง ลู่เยี่ยยกมือสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ
ชั่วพริบตา ลมเมฆพลันแปรปรวน!
พลังวิญญาณสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาอย่างฉับพลัน แข็งแกร่งกว่าของลู่เหยียนหลายเท่า พลังวิญญาณสีหมึกอันดุดันของลู่เหยียนแตกต่างจากพลังวิญญาณสีเขียวอ่อนใสราวสายน้ำของลู่เยี่ยโดยสิ้นเชิง
ปราณดาบสีหมึกที่กำลังจะฟันใส่หลินจิ้นและเสิ่นชิงฉือ เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังวิญญาณสีเขียวอ่อนสายนี้กลับเปราะบางราวกระดาษ เพียงพริบตาก็สลายสิ้น ไม่ก่อแม้แต่ระลอกคลื่น
หลินจิ้นกับเสิ่นชิงฉือรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วครู่ แรงกดดันรอบกายพลันหายวับ เหลือเพียงเสียงลมคำรามข้างหู
เมื่อทั้งสองได้สติกลับมา ก็เห็นลู่เยี่ยเคลื่อนกายวูบไปอยู่ตรงหน้าลู่เหยียนแล้ว นิ้วมือขวาสองนิ้วหนีบต้นคออีกฝ่ายไว้แน่นดุจคีมเหล็ก แล้วยกตัวเขาขึ้นจากพื้น
ลู่เหยียนสูงถึงแปดฉื่อ ทว่ายามนี้กลับเหมือนไก่ตัวน้อยที่ถูกหิ้วคอ แขนขาทั้งสี่ดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ พลังวิญญาณสีดำรอบกายถูกพลังสีเขียวอ่อนของลู่เยี่ยกดข่มไว้แน่น ไม่อาจขับเคลื่อนได้แม้แต่น้อย ใบหน้าบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด เขาคำรามพลางดิ้นรนให้หลุดพ้น ทว่าได้แต่เฝ้ามองพลังของตนสูญสลายไปทีละนิด
ลู่เยี่ยหิ้วลู่เหยียนไว้ ก่อนค่อย ๆ หันกลับมา เมื่อมองหลินจิ้นกับเสิ่นชิงฉืออีกครั้ง ใบหน้าก็กลับคืนสู่ความเรียบเฉยดังเดิม ราวกับการบดขยี้อีกฝ่ายอย่างง่ายดายเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย
เขาพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเจือแววขออภัยอยู่บ้าง ทว่ากลับเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ทำให้พวกเจ้าต้องเห็นเรื่องน่าขันแล้ว เขายังตายไม่ได้ อย่างไรการสืบทอดของเสด็จพ่อก็ยังต้องอาศัยชีวิตเขาเป็นตัวชักนำ”