เมืองมั่ว ภายในห้องมืดสนิทจนยื่นมือไปก็แทบมองไม่เห็นนิ้ว
ผู้บำเพ็ญชุดดำคุกเข่ากระแทกพื้นอย่างแรง ร่างสั่นเทา “นายท่าน งานล้มเหลวขอรับ! ข้างกายเสิ่นเยวี่ยมีผู้บำเพ็ญกระบี่ขั้นหลอมลมปราณชั้นสี่อยู่คนหนึ่ง!”
“ไร้ประโยชน์!” เสียงเย็นเยียบดังมาจากเงามืด แฝงโทสะอย่างไม่คิดปิดบัง “พวกเจ้าตั้งหลายคนจัดการแม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมลมปราณชั้นสี่คนเดียวยังไม่ได้หรือ?”
“มิใช่ขอรับ!” ผู้บำเพ็ญชุดดำร้อนรนจนเสียงเปลี่ยน “เจ้าหนุ่มนั่นประหลาดนัก! มิใช่เพียงหยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ ยังมีวิชาลับอยู่กระบวนหนึ่ง เมื่อสำแดงออกมาจะเพิ่มพลังโจมตีเป็นสองเท่า หัวหน้าถูกเขาฟันตายด้วยกระบี่เดียว!”
คนในเงามืดเงียบไปหลายอึดใจ ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมลมปราณหยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ได้หรือ? รอบแคว้นเป่ยมั่วมีอัจฉริยะเช่นนี้โผล่มาตั้งแต่เมื่อใด?”
“ไปสืบ!” น้ำเสียงของเขาพลันหนักแน่นขึ้น “สืบที่มาของเจ้าหนุ่มนั่นให้ชัด ว่ามาจากสำนักใด หรือเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ! หากดึงมาเป็นพวกได้ก็จงทำ หากดึงมาไม่ได้ก็สังหารเสีย!”
“ขอรับ! ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!” ผู้บำเพ็ญชุดดำรับคำอย่างลนลาน ก่อนถอยออกไปอย่างหัวซุกหัวซุน
ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบงัน มีเพียงสายตาเย็นเยียบคู่หนึ่งวูบไหวอยู่ในความมืด
หนึ่งวันต่อมา กำแพงขอบเขตของหลินจิ้นที่เดิมก็เริ่มคลายตัวอยู่แล้ว พลันถูกฤทธิ์ยาหวนหยวนชั้นยอดผลักดันจนกลายเป็นฟางเส้นสุดท้าย!
“ตูม!”
ลมหายใจภายในร่างของหลินจิ้นพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน กำแพงขอบเขตขั้นหลอมลมปราณชั้นสี่ถูกทะลวงแตกในพริบตา เขาก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมลมปราณชั้นห้า!
ไม่มีปรากฏการณ์สะเทือนฟ้าดิน แม้แต่เสิ่นเยวี่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ราวกับทุกสิ่งเป็นไปตามครรลอง
หลินจิ้นลืมตาขึ้น ประกายยินดีวาบผ่านดวงตา ก่อนกลับคืนสู่ความสงบนิ่ง
ขั้นหลอมลมปราณชั้นห้าก็เท่านั้น ไม่นับว่าเก่งกาจ คำพูดของอาจารย์มีเหตุผล เขายังอ่อนแอมาก