ศูนย์ควบคุมเขตหรงเฉิงตอบกลับมาแทบจะทันที
“สายการบินอวิ๋นหาง 7463 เรดาร์ตรวจพบแล้ว อนุญาตให้ไต่ระดับ! ปรับความกดอากาศระดับน้ำทะเลเป็น 1013 ไต่ขึ้นไปที่ 11,000 เมตรแล้วรักษาระดับ!”
“รับทราบ! สายการบินอวิ๋นหาง 7463 ไต่ระดับขึ้นสู่ 11,000 เมตรและรักษาระดับ!”
เฉินเยี่ยนดันคันเร่ง เครื่องยนต์ของเครื่องบินส่งเสียงคำรามกึกก้อง
หัวเครื่องเชิดขึ้น เครื่องบินทั้งลำพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย ด้วยท่วงท่าที่เด็ดเดี่ยว!
ตูม!
เครื่องบินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง!
เพียงไม่กี่สิบวินาทีต่อมา
ตัวเครื่องก็สงบนิ่งลงอย่างฉับพลัน
กลุ่มเมฆหนาที่ม้วนตัวอยู่ด้านนอกหน้าต่างถูกทิ้งห่างไว้เบื้องล่าง
เหนือศีรษะขึ้นไปคือท้องฟ้าสีครามกว้างไกลไร้เมฆ
เครื่องบินทะยานพ้นคลื่นภูเขาบ้าบอนั่นมาได้แล้ว!
ตัวเครื่องกลับมาทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว
ในห้องโดยสาร หลังจากเงียบงันไปชั่วขณะ ก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจที่รอดชีวิตดังขึ้น
ในห้องนักบิน อวี้ต้าเป่ากับเหลียงตงมองใบหน้าด้านข้างของเฉินเยี่ยน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เฉินเยี่ยนไม่สนใจสายตาของทั้งสอง เขาควบคุมเครื่องบินอย่างใจเย็น จนกระทั่งยืนยันได้ว่าค่าต่าง ๆ กลับมาเป็นปกติทั้งหมด
“เปิดระบบนักบินอัตโนมัติ”
เขากดปุ่ม ส่งมอบการควบคุมเครื่องบินกลับคืนให้คอมพิวเตอร์
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เขาจึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
“โห… กัปตันเฉิน คุณ… คุณนี่ฝีมือสุดยอดไปเลย!”