“ฮืด——”
ออกซิเจนบริสุทธิ์อันเย็นเยียบไหลทะลักเข้าปอด ทำให้สมองที่พร่าเลือนเพราะขาดอากาศของเขาปลอดโปร่งขึ้นมาชั่วขณะ
เขาจับคอนโทรลอีกครั้ง
สัมผัสได้ถึงความเย็นและเหนียวเหนอะ
บนคอนโทรลเปื้อนเลือดของเขาเต็มไปหมด
“ลุกขึ้นมาให้ได้!”
เขากัดฟัน กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างปูดโปน รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีแล้วกระชากคอนโทรลเข้าหาตัวอย่างแรง!
แต่ทว่า
ท่าทางของเครื่องบินไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
มันยังคงร่วงลงสู่พื้นดินอย่างเด็ดเดี่ยว ราวกับดาวตก
……
ห้องโดยสาร
เมื่อหัวเครื่องบินกดต่ำลงอย่างฉับพลัน ก่อนเริ่มดิ่งลงอย่างบ้าคลั่ง
โลกทั้งใบก็พลิกกลับตาลปัตร
“อ๊ากกกกก——!”
เสียงร้องสารพัดดังอื้ออึงขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา!
แรงไร้น้ำหนักทำให้ทุกคนถูกเหวี่ยงพรวดขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะถูกเข็มขัดนิรภัยรัดกลับลงไปอย่างแน่นหนา
จากนั้นก็เป็นแรงจีที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า!
ราวกับมือยักษ์ที่มองไม่เห็นกดทุกคนลงกับที่นั่งอย่างรุนแรงจนขยับตัวไม่ได้!
ใบหน้าของผู้คนเต็มไปด้วยความหวาดผวาและสิ้นหวัง
เด็กสาวคนหนึ่งกำพนักพิงที่นั่งด้านหน้าแน่น ใบหน้าซีดเผือด น้ำตากับน้ำมูกเปรอะไปทั่วหน้า
“แม่...หนูอยากหาแม่...”
ชายที่นั่งข้างเธอ ซึ่งเป็นนักธุรกิจผู้สง่างามในชุดสูท ตอนนี้ก็เสียอาการอย่างสิ้นเชิง
เขาประนมมือ หลับตา พึมพำอะไรบางอย่าง ไม่รู้ว่ากำลังอ้อนวอนเทพองค์ใดอยู่