เจียงจวิ้นยืดตัวขึ้น พยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ได้ กลับประเทศแล้วค่อยว่ากัน”
หลังปลุกใจทุกคนเสร็จ เหลียงตงก็ยื่นเอกสารแผนการบินปึกหนึ่งมาให้
“พี่เฉิน เส้นทางบิน สนามบินสำรอง แล้วก็แผนปริมาณเชื้อเพลิงอยู่ในนี้หมดแล้วครับ เราจะแวะเติมน้ำมันที่จุดพักระหว่างทางหนึ่งครั้ง ใช้เวลาทั้งหมดประมาณสิบเอ็ดชั่วโมง”
เฉินเยี่ยนรับมา พลิกดูอย่างรวดเร็ว
“เลือกสนามบินสำรองไว้กี่แห่ง”
“สามแห่งครับ ทำเครื่องหมายไว้หมดแล้ว แต่สองแห่งอยู่ใกล้เขตสงครามเกินไป ผมแนะนำให้เลือกแห่งที่สามเป็นหลัก”
“อืม ตรงกับที่ผมคิดไว้”
เฉินเยี่ยนปิดเอกสาร
“ไป ตรวจรอบเครื่องกัน”
ลานจอดเครื่องบินยามดึกสงัดมีลมพัดค่อนข้างแรง
เฉินเยี่ยนถือไฟฉาย เดินวนรอบโบอิง 787 ลำนี้ครบสามรอบ
จมูกเครื่อง ฝาครอบเรดาร์ ช่องวัดความดันอากาศ
ปีก ฟลูแลปีก ช่องรับอากาศของเครื่องยนต์
หางเครื่อง ขาล้อ ยางล้อ
เขาตรวจดูทุกจุดอย่างละเอียด ลำแสงไฟฉายค่อย ๆ เคลื่อนไปตามลำตัวเครื่อง บางครั้งก็ยื่นมือไปลูบ บางครั้งก็เคาะเบา ๆ สองที
เหลียงตงเดินตามอยู่ข้าง ๆ พึมพำเสียงเบา
“พี่เฉิน ช่างซ่อมบำรุงตรวจไปสองรอบแล้วนะครับ พี่ละเอียดเกินไปหรือเปล่า”
“ช่างซ่อมบำรุงตรวจส่วนของช่างซ่อมบำรุง ผมตรวจส่วนของผม” เฉินเยี่ยนตอบโดยไม่เงยหน้า
“ก่อนขึ้นบินตรวจเพิ่มอีกสักรอบ พอขึ้นไปบนฟ้าก็ลดความเสี่ยงลงได้อีกหน่อย”
เหลียงตงไม่พูดอะไรอีก ได้แต่เดินตามมองเงียบ ๆ
ไม่ไกลนัก รถเติมน้ำมันคำรามกระหึ่ม ท่อส่งน้ำมันขนาดใหญ่ต่อเข้ากับช่องเติมน้ำมันใต้ปีก
พนักงานภาคพื้นชูไม้ให้สัญญาณ วิ่งไปวิ่งมาอยู่หลายรอบ