แต่ตอนนี้เฉินเยี่ยนยังไม่มีเวลาไปสนใจเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังติ๊ง ๆ อยู่ในหัว
เขามีสีหน้าเรียบนิ่ง ควบคุมเครื่องบินอย่างเป็นระเบียบ พร้อมประสานงานส่งมอบการควบคุมขั้นสุดท้ายกับภาคพื้นดิน
“พื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ นี่คือสายการบินอวิ๋นหาง 9361 ระดับความสูง 3,500 เมตร ขออนุญาตไต่ระดับต่อ”
“สายการบินอวิ๋นหาง 9361 พื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้รับทราบ เรดาร์จับสัญญาณได้แล้ว อนุญาตให้ไต่ระดับต่อไปยังความสูงเดินทาง ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ”
“รับทราบ สายการบินอวิ๋นหาง 9361”
การสื่อสารสิ้นสุดลง
เครื่องบินพ้นเขตควบคุมของหอควบคุมสนามบินเมืองอวิ๋นอย่างเป็นทางการ และเข้าสู่การเฝ้าระวังของสำนักงานบริหารการบินพื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้
อย่างไรก็ตาม ความเคลื่อนไหวบนภาคพื้นดินเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
ณ ห้องควบคุมจราจรกลางพื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อเส้นทางบินแบบเรียลไทม์ของเที่ยวบิน ZH9361 ปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่ ห้องบัญชาการทั้งห้องก็เงียบกริบลงในทันที
ทุกคนเห็นเส้นโค้งการไต่ระดับสุดน่าสะพรึง ซึ่งทะยานขึ้นจากสนามบินเมืองอวิ๋นราวกับพุ่งขึ้นจากพื้นดิน ด้วยมุมเกือบเก้าสิบองศา
“ผม... ผมดูไม่ผิดใช่ไหม นี่เป็นเส้นทางบินของเครื่องบินโดยสารจริง ๆ เหรอ?”
“ล้อเล่นอะไรกัน! นี่เอาเครื่องบินโดยสารมาบังคับเหมือนเครื่องบินขับไล่เจ-20 เลยนะ!”
“หอควบคุมเมืองอวิ๋นทำอะไรกันอยู่! กล้าปล่อยเครื่องบินที่ขึ้นบินแบบนี้ด้วยเหรอ?”
“เร็ว! ต่อสายไปหอควบคุมเมืองอวิ๋นเดี๋ยวนี้! ฉันจะถามให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
……
ภายในห้องนักบิน
ใบหน้าของเหลียงตงยังคงซีดเผือด
เขาแอบชำเลืองมองเฉินเยี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าซับซ้อนราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด
คนบ้า
ไอ้เด็กนี่เป็นคนบ้าอย่างแท้จริง!
คนปกติที่ไหนจะบังคับเครื่องบินแบบนี้?
นี่มันเครื่องบินโดยสารนะ!
เครื่องบินโดยสารที่มีผู้โดยสารหลายร้อยคนอยู่บนเครื่อง!