เสียงประกาศดังกระจ่างชัดไปถึงหูของทุกคน
บรรณารักษ์หนุ่มคนหนึ่งอดพึมพำออกมาเบา ๆ ไม่ได้
“เครื่องบินลำเดียวขาดการติดต่อ ทั้งโลกก็รู้กันหมดแล้ว”
“แต่ที่นี่มีคนตายตั้งมากมาย เพื่อนร่วมชาติหลายร้อยคนติดอยู่ข้างใน กลับไม่เกิดระลอกคลื่นขึ้นมาสักนิด”
ในคำพูดของเขาเจือความขมขื่นและความรู้สึกไร้หนทางอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอกอัครราชทูตก็เพียงมองเขาเงียบ ๆ แวบหนึ่ง โดยไม่พูดอะไร
เขาตบไหล่จูเว่ย์เบา ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ระวังตัวด้วย”
“ฉันจะรอพวกนายกลับมาพร้อมชัยชนะที่เมืองหลวง!”
ย้อนเวลากลับไปยังเที่ยวบิน HU7463
ภายในห้องนักบิน
อวี้ต้าเป่าสวมหูฟัง ริมฝีปากเริ่มแห้งแตก
เขายังคงเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ซีคิว ซีคิว ซีคิว ที่นี่เที่ยวบิน HU7463 ได้ยินแล้วตอบด้วย!”
“หอควบคุมเจียงเฉิง ที่นี่เที่ยวบิน HU7463 ขออนุญาตลงจอด! ได้ยินแล้วตอบด้วย!”
ทว่าคำตอบที่ได้รับก็ยังคงมีเพียงเสียงกระแสไฟฟ้าเย็นเยียบที่ดังต่อเนื่องไม่รู้จบ
ระบบนำทางของเครื่องบินพังเสียหายจนใช้การไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ระบบสื่อสารติด ๆ ดับ ๆ ไม่สามารถสร้างการเชื่อมต่อที่เสถียรได้เลย
ส่วนระบบนักบินอัตโนมัติและระบบแนวบอดไซต์ก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการสั่นสะเทือนรุนแรงเมื่อครู่
บนแผงหน้าปัด ไฟแสดงสถานะมากกว่าครึ่งกะพริบเตือนเป็นสีแดงจ้า
แอร์บัส A330 ที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหายลำนี้ ในเวลานี้ราวกับเด็กหลงทาง แม้จะพ้นจากอันตรายที่จะตกลงมาชั่วคราวแล้ว แต่ก็หาทางกลับบ้านไม่เจอ