หากเป็นอีกสิบกว่าปีให้หลัง อย่าว่าแต่โครงการบ้านใหม่ในเขตวงแหวนชั้นห้าของเยียนจิงที่ราคา 20,000 ต่อหน่วยเลย ต่อให้ขึ้นไปถึง 40,000–50,000 ก็ยังมีคนแย่งกันซื้อ
ถึงตอนนั้น ขอแค่มีโครงการบ้านใหม่เปิดขายในราคา 20,000 ก็แทบไม่ต้องโฆษณา แค่เริ่มขายได้สิบนาทีก็เกลี้ยงแผงแล้ว
การต่อคิวข้ามคืนเพื่อลุ้นสิทธิ์ซื้อบ้าน หรือฝากเส้นสายซื้อบ้าน ล้วนเป็นเรื่องปกติ
กู้หยานยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกล้ำ เอ่ยหยอกขึ้นมาลอย ๆ ว่า
“ความเปลี่ยนแปลงของโลกใบนี้ ไม่มีใครคาดการณ์ได้อย่างแม่นยำหรอก”
“อีกไม่กี่ปี ไม่แน่ว่าพวกเราอาจต้องเชิญชาวต่างชาติมาช่วยเล่นบาสเกตบอล เตะฟุตบอลให้ก็ได้”
คำพูดนี้ทำให้กู้เป่ยเฉินงุนงงไปทั้งหน้า จับต้นชนปลายไม่ถูก
คุยเรื่องราคาบ้านกันอยู่ดี ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงวกไปเรื่องกีฬาได้ล่ะ?
เขาเกาหัว ไม่กล้าถามต่อ ได้แต่คิดว่าเจ้านายคงรำพึงขึ้นมาลอย ๆ จึงปิดปากเงียบอย่างว่าง่าย
กู้หยานเองก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม
กระแสใหญ่ของยุคสมัยหลายอย่าง ต่อให้พูดอย่างไร คนที่ไม่เคยผ่านมาก็ไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกได้จริง ๆ
……
อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร ณ สหรัฐอเมริกา หลี่เฟิงกับกู้เมิ่งเดินทางไปถึงอย่างราบรื่นแล้ว
หลังมาถึงอเมริกา ทั้งคู่ไม่รอช้า รีบดำเนินการจดทะเบียนบริษัทลงทุนในต่างประเทศจนเสร็จสิ้น
โครงสร้างการถือหุ้นเป็นไปตามแผนของกู้หยานทุกประการ
กู้หยานถือหุ้น 80 เปอร์เซ็นต์ ส่วนหลี่เฟิงถือหุ้น 20 เปอร์เซ็นต์
เงินต้นก้อนมหาศาล 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกโอนเข้าบัญชีบริษัทด้วยเช่นกัน นับเป็นการเริ่มต้นการขายชอร์ตในตลาดต่างประเทศอย่างเป็นทางการ
หลี่เฟิงเป็นคนทำงานรอบคอบมาโดยตลอด เขาไม่ได้เลือกทุ่มเงินก้อนใหญ่เสี่ยงเดิมพันในคราวเดียว แต่ปรึกษาหารือกับกู้เมิ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนตัดสินใจทยอยเปิดสถานะลงทุน
เริ่มจากใช้เงินทุนก้อนเล็กหยั่งเชิงตลาด จากนั้นค่อยเพิ่มเงินลงทุนตามสภาพตลาด เน้นความมั่นคงและค่อยเป็นค่อยไป
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นเงินจริงถึง 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อให้โอกาสชนะสูงมาก ก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลกตามอำเภอใจ