เห็นมือของหลงจ้านเทียนแทบจะคว้าคอเสื้อด้านหลังของอีกฝ่ายได้อยู่แล้ว ทว่าจังหวะนั้นเอง คนแอบถ่ายก็พุ่งไปถึงทางออกของตลาดกลางคืน
แท็กซี่คันหนึ่งเพิ่งติดเครื่องอยู่ริมถนน เสียงเครื่องยนต์คำราม ประตูรถยังปิดไม่สนิท ผู้โดยสารเพิ่งนั่งลงและกำลังดึงเข็มขัดนิรภัย
คนแอบถ่ายไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว แทบจะกระโจนเข้าไปนั่งบนเบาะหลัง ก่อนดึงประตูรถปิดดังปัง
“ออกรถ! เร็วเข้า!”
คนขับแท็กซี่สะดุ้งกับคนที่พรวดพราดเข้ามา แต่ก็เหยียบคันเร่งลงไปตามสัญชาตญาณ
ตอนหลงจ้านเทียนวิ่งไปถึงริมถนน ไฟท้ายแท็กซี่กะพริบวาบต่อหน้าเขา ก่อนจะแล่นรวมไปกับกระแสรถบนถนนสายหลัก ไม่นานก็เหลือเพียงจุดสีแดงเล็ก ๆ อยู่ไกลลิบ ค่อย ๆ เล็กลงท่ามกลางความมืดยามราตรี แล้วหายลับไปในที่สุด
หลงจ้านเทียนยืนอยู่ริมถนน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเบา ๆ เขามองไปยังทิศทางที่แท็กซี่คันนั้นหายไป เงียบอยู่หลายวินาที ก่อนจะหันกลับมาเดินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ความวุ่นวายในตลาดกลางคืนสงบลงอย่างรวดเร็ว คนที่ถูกชนสบถด่าอยู่สองสามคำ แล้วต่างก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง ไม่มีใครใส่ใจจริงจังว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น หลงจ้านเทียนเดินฝ่าฝูงชนที่ค่อย ๆ กลับมาสงบ แล้วกลับไปยังโต๊ะของซูชิงกับพวกเธอ
ทั้งสามคนเงยหน้ามองเขาพร้อมกัน แววตาของหลินชิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความร้อนใจ ส่วนหยางซือฉินมองอย่างเฉียบคมแต่ยังยับยั้งอารมณ์ไว้ได้ ขณะที่ซูชิงไม่ค่อยกล้าสบตาเขา แต่ก็อดเหลือบมองไม่ได้ ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อย มือยังจับอยู่ในมือของหยางซือฉิน