ทำไมพวกเขาสองคนที่เป็นผู้บังคับบัญชาถึงไม่รู้เรื่องนี้เลยล่ะ? ชายวัยกลางคนทั้งสองอายุสี่สิบกว่า ปกติไม่ค่อยไถตัวต่อ และไม่ค่อยดูเทรนด์ด้วย หลงจ้านเทียนสร้างกระแสใหญ่โตบนโลกออนไลน์ขนาดนี้ แต่พวกเขากลับไม่ได้ยินข่าวคราวเลยแม้แต่นิดเดียว
ทั้งสองจ้องหลงจ้านเทียนด้วยแววตาตื่นตะลึง ส่วนตัวหลงจ้านเทียนเองก็มีสีหน้าจนใจ
คนพวกนี้ตามมาถึงที่ทำงานเลยเหรอ?
คนเรากลัวดัง เหมือนหมูกลัวอ้วน
แต่หลงจ้านเทียนเคยนำทัพมาก่อน ฉากแบบนี้ยังไม่ถึงกับทำให้เขาประหม่า เขาลุกขึ้นยืน ก้มศีรษะเล็กน้อยทักทายผู้คนด้านล่างเวที แล้วจึงเอ่ยปาก
“ประการแรก ผมขอขอบคุณเพื่อนสื่อมวลชนทุกท่านที่อุตส่าห์เดินทางมาเพราะผม”
น้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่ต่ำต้อย ไม่โอ้อวด
“ประการที่สอง ผมเป็นเพียงทหารปลดประจำการธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีเรื่องราวมากมายอย่างที่พวกคุณคิด”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “ประการสุดท้าย หวังว่าทุกท่านจะช่วยประชาสัมพันธ์อาคารหัวเริ่นของพวกเรากันสักหน่อย การบริการและการจัดการของที่นี่ก็ไม่เลวเลย”
เมื่อผู้จัดการหลิวกับหยางฮุยได้ยินคำพูดนี้ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของทั้งคู่พร้อมกัน เจ้าเด็กนี่พูดได้รอบคอบจริง ๆ
ทั้งให้เกียรติสื่อมวลชน ทั้งปฏิเสธการสัมภาษณ์อย่างสุภาพ แถมยังช่วยโฆษณาให้อาคารหัวเริ่นไปอีกระลอก ด้วยฝีปากระดับนี้ มาเป็นหัวหน้าทีม รปภ. นับว่าเสียของจริง ๆ
แต่หลงจ้านเทียนประเมินฝีมือของนักข่าวต่ำไป
ทันทีที่เขาพูดจบ นักข่าวคนหนึ่งด้านล่างเวทีก็รับคำพูดของเขา แล้วหยิบไมโครโฟนขึ้นมาถามคำถามที่เขาเลี่ยงไม่ได้