"ยินดีต้อนรับสู่เลเวล-[โลกสยองขวัญเบื้องหลัง]"
"ผู้รอดชีวิตปัจจุบัน: 36"
"จำนวนมนุษย์เทียมปัจจุบัน: 6 พวกมันซ่อนอยู่ในหมู่พวกคุณ!"
"มนุษย์เทียมจะฆ่าคนโดยไม่รู้ตัว กรุณาอย่าออกนอกกลุ่มตามลำพัง จงหาพวกมันให้พบและฆ่ามัน!"
"จงมีชีวิตอยู่ โชคดีนะพวกคุณ"
เสียงลำโพงอันแหลมคมดังมาจากมุมหนึ่ง ลำโพงนั้นแขวนอยู่ที่มุมกำแพง สนิมเขรอะ ยังมีสิ่งคล้ายของเหลวสีแดงแห้งติดอยู่ ไม่รู้ว่าคืออะไร
หลินหยางกุมหัวที่ปวดร้าว รู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวประหลาดที่พุ่งทะลุกระหม่อม ปนกับเสียงอึกทึกครึกโครมรอบข้าง
คนรอบข้างส่งเสียงจอแจไม่หยุด มีคนที่หลินหยางรู้จัก! เพื่อนมัธยมปลาย และคนแปลกหน้าอีกบางคน!
หลินหยางขมวดคิ้วแน่น "นี่ที่ไหน?"
นี่คือห้องเรียนมัธยมปลายที่เก่าโทรม โต๊ะเก้าอี้ขึ้นสนิม อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวสาบ แสงแดดสาดเข้ามาทางหน้าต่าง ค่อนข้างแยงตา
หลินหยางเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เห็นว่าตึกข้างนอกเป็นโลกที่แปลกประหลาดโดยสิ้นเชิง บนผิวกำแพงที่หลุดร่อนมีป้ายผ้าแขวนอยู่ ป้ายผ้าสีแดงเขียนตัวหนังสือใหญ่ไว้
"โรงเรียนมัธยมทดลองมนุษย์เทียม"
ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนตะโกนออกมา
"ข้ามมิติแล้ว! เราข้ามมิติกันแล้ว!"
ประโยคนั้นดังราวกับฟ้าผ่าในห้องเรียน ทั้งห้องปั่นป่วนวุ่นวาย
"ข้ามมิติ?!"
"ว้า! ดูเหมือนเราจะข้ามมิติจริง ๆ ด้วย!?"
"นี่มันที่ไหนกัน? ดูน่ากลัวจัง!"
"ไม่ใช่แบบนั้น พวกเธอได้ยินเสียงประกาศเมื่อกี้ไหม? มันบอกว่าในหมู่พวกเรามีมนุษย์เทียม!"
"ฉันได้ยิน! มันบอกจริง ๆ ว่าในหมู่พวกเรามีมนุษย์เทียม!"
"ไม่ใช่แค่นั้น เสียงประกาศยังบอกอีกว่ามนุษย์เทียมจะฆ่าคนด้วย!!"
เมื่อพูดจบ หลายคนเริ่มตื่นตระหนก ถ้าข้ามมิติได้จริง โอกาสที่จะมีมนุษย์เทียมก็มิอาจเป็นไปไม่ได้
แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่เชื่อ เดินไปตามจุดต่าง ๆ เคาะโน่นตี่นี่ หาทางหนีออกไป "มนุษย์เทียมอะไรกัน ฉันว่า นี่มันรายการวาไรตี้ที่ไอ้โง่บางตัวจัดขึ้นมากกว่า!"
"ข้ามมิติอีกต่างหาก ฉันไม่เชื่อหรอก!"
"ใช่! ทีมกล้องอยู่ไหน? ปล่อยฉันออกไป ฉันเป็นทนายความ! พวกแกเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยมิชอบ! ต้องรับผิดทางอาญานะ!"
"......."
หลินหยางยืนอยู่ที่มุมคนเดียว มองออกไปนอกหน้าตางผ่านกระจก สบตาเข้ากับมุมหนึ่งใต้ตึกฝั่งตรงข้ามโดยบังเอิญ!
ตรงนั้นดูเหมือนมีลูกบอลหนังแห้ง ๆ อยู่ลูกหนึ่ง!
ลูกบอลนั้นย่นยับ ไม่เป็นระเบียบอย่างเห็นได้ชัด
นี่มันลูกบอลอะไรกัน?
แต่เมื่อเพ่งมองดูดี ๆ เขาก็ต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่!
นั่นมันไม่ใช่ลูกบอลอะไรทั้งนั้น!
นั่นคือหัวคน!
และเป็นหัวคนที่แห้งเหี่ยวไปแล้ว! เบ้าตายุบลึก หนังเนื้อติดแน่นกับกะโหลก!
เขาทรุดลงกองกับพื้น ถอยหลังไปนิดหน่อย
มีคนข้าง ๆ แซะว่าเขาขี้ขลาด
หลินหยางไม่พูดอะไร! ไม่ว่าจะเป็นสิ่งนอกหน้าต่างหรือความผิดปกติที่เห็นเมื่อครู่ ล้วนบอกเขาว่า โอกาสกว่าร้อยละ 90 นี่ไม่ใช่รายการวาไรตี้!
พวกเขา มีโอกาสสูงมากที่จะข้ามมิติมาจริง ๆ!
เขารีบรวบรวมข้อมูล ถ้าหากข้ามมาสู่โลกมนุษย์เทียมที่โหดร้ายจริง ๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ไม่ใช่การถกเถียงว่าจะฟ้องร้องอะไร แต่คือการเอาชีวิตรอด!
และในตอนนั้นเอง!
ลำโพงรมสนิมตัวนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง มีเสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังออกมา
ฟังดูคล้าย ๆ กับเบเลีย
"คำแนะนำที่เป็นมิตร ในหมู่พวกคุณ มีผู้หยั่งรู้อยู่หนึ่งคน จงเชื่อฟังการชี้แนะของผู้หยั่งรู้ เพื่อให้ได้มาซึ่งโอกาสรอดชีวิต แน่นอน พวกมนุษย์เทียมก็จะแสร้งทำเป็นผู้หยั่งรู้เช่นกัน"
เมื่อพูดจบ รอบข้างก็วุ่นวายขึ้นอีกครั้ง "ผู้หยั่งรู้? ผู้หยั่งรู้มันตัวอะไรกัน คิดว่าเล่นเกมฆ่าหมาป่ากันหรือไง?"
"บางที นี่อาจเป็นเกมฆ่าหมาป่าก็ได้"
"ช่างมันเถอะ มนุษย์เทียมอะไรกัน ฉันจะนอนอยู่ตรงนี้ทั้งวัน ดูสิว่าจะตายไหม! สังคมแห่งกฎหมาย รายการวาไรตี้จะกล้าฆ่าคนจริง ๆ หรือ?"
"ใช่! ฉันว่า ที่เขาพูดว่าตาย น่าจะหมายถึงถูกคัดออกมากกว่า! แล้วฉันก็คงถูกเชิญออกไปน่ะแหละ! ดีกว่าตายอีก!"
"......."
หลินหยางฟังความคิดเห็นเหล่านี้เงียบ ๆ ถ้าเมื่อกี้เขายังมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่า เขาถูกส่งมายังโลกสยองขวัญที่แท้จริง!
เพราะในสมองของเขา มีหน้าต่างแปลก ๆ ผุดขึ้นมา!
[คุณคือผู้หยั่งรู้เพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้ ทุกวันคุณสามารถตรวจสอบตัวตนของคนหนึ่งคน หรือรับข้อมูลเพื่อการเอาชีวิตรอดหนึ่งชิ้น]
[คุณสามารถเลือกปิดบังตัวตน หรือเปิดเผยตัวตนก็ได้ แน่นอน การเปิดเผยของคุณอาจนำมาซึ่งปัญหาโดยไม่จำเป็น]
[สิ่งที่มีค่าที่สุด มอบให้แก่ผู้มีปัญญา]
ลมหายใจของหลินหยางหนักขึ้นเล็กน้อย เขาอดกลั้นความตื่นเต้นในใจ มองดูหน้าต่างที่ผุดขึ้นในสมอง และฟังก์ชันการตรวจสอบที่อยู่ข้าง ๆ
"งั้น...นี่มันเรื่องจริง"
มอบให้ผู้มีปัญญางั้นเหรอ? นี่กำลังชมฉันอยู่?
หลินหยางพยักหน้า สูดหายใจลึก ๆ มองดูคนสามสิบกว่าในห้องเรียนนี้
ห้องเรียนนี้แออัดมาก คนหลายสิบคนเดินไปเดินมา วุ่นวายไปหมด แยกไม่ออกเลยว่าใครดีใครร้าย
แต่สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ คือพยายามหาที่ห่างจากผู้คน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกมนุษย์เทียมฆ่า
เขาไม่คิดจะทำอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายรู้ตัว สายตามองไปรอบ ๆ จู่ ๆ ก็ไปหยุดที่ด้านหลังห้องเรียน ที่นั่นมีประตูอยู่บานหนึ่ง!
ไม่เหมือนประตูห้องเรียนที่ดูเหมือนจะถูกล็อกตาย ใครจะพยายามทำลาย ทุบด้วยอะไรก็ไม่แตก!
แต่ประตูบานนี้กลับมีช่องว่างเล็ก ๆ!
เอี๊ยดอ๊าด หลินหยางเปิดประตูบานนั้นออก ทิวทัศน์ด้านในเห็นได้ชัดเจน
นี่คือห้องเก็บของเล็ก ๆ ข้างในมีไม้กวาด ไม้ถูพื้น และถังขยะ โชคดีที่ในถังขยะไม่มีของเหม็น
หลินหยางกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว คิดไม่นานก็รีบเข้าไปข้างใน แล้วยื่นมือจะปิดประตู
แต่ในขณะที่กำลังจะปิดประตู เกิดเสียงขึ้นมา มือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาทางช่องประตู
จากนั้นก็ดึงประตูออก
"เฮ้ เพื่อน! ที่ดี ๆ แบบนี้ไม่แบ่งปันกันหน่อยเหรอ?"
หลินหยางรูม่านตาหด ร้องมองหน้าอีกฝ่าย "หลี่เวย?"
นี่คือผู้ชายที่สูงประมาณ 170 เซนติเมตร หน้าตาธรรมดา สวมแว่นตา หน้าตาเหมือนคนทั่วไป เป็นเพื่อนมัธยมปลายของหลินหยางด้วย
หลี่เวยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "นายนี่เอง!"
หลินหยางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หลี่เวยรีบดึงประตูออก แล้วลากหลินหยางเข้าไปข้างใน
จากนั้นก็ปิดประตู หลินหยางอยากออกไป แต่ถูกเขาจงใจกั้นไว้
"...เพื่อนเก่า ไม่เจอกันนานเลยนะ ช่วงนี้ทำอะไรอยู่?" เขาทำหน้าเหมือนสนิทสนม ยิ้มแย้ม
"ฉัน..."
หลินหยางเตรียมจะตอบ แต่คำพูดมาถึงริมฝีปากก็หยุดชะงัก รูม่านตาหด
ผิดปกติ!
ในความทรงจำ หลี่เวยเป็นคนพูดน้อย มัธยมปลายก็เป็นเพียงคนเงียบ ๆ ในห้องเรียน แล้วตอนนี้ทำไมร่าเริงได้ขนาดนี้?
มองดูร่างที่ค่อย ๆ เขยิบเข้ามาใกล้
เจ้านี่ดูเหมือนตั้งใจจะอยู่กับเขาตามลำพัง!
สายตามองไปที่ระบบในสมอง แทบไม่ต้องคิดก็ใช้โอกาสตรวจสอบหนึ่งครั้งทันที!
นึกในใจ ตรวจสอบตัวตนของหลี่เวย!
[การตรวจสอบสำเร็จ ตัวตนของหลี่เวยคือ.....]
..........
..........