กระจกในห้องอาบน้ำสะท้อนใบหน้าแดงก่ำของเธอ หลินอู่แทบไม่กล้าคิดเลยว่าเฮอจิ่งโจวทำอะไรอยู่ข้างใน
อาบน้ำเสร็จออกมา หลินอู่เปิดประตูห้องอาบน้ำอย่างระมัดระวัง แอบเลี่ยงเฮอจิ่งโจวเพื่อไปตากผ้า
ข้าง ๆ ห้องอาบน้ำเป็นห้องซักผ้า กว้างกว่าห้องเช่าทั้งห้องของเธออีกหลายเท่า ด้านในยังมีระเบียงที่แสงแดดส่องถึงดี
เธอลอบเดินเข้าไป กระแทกเท้าเบา ๆ แขวนผ้าเรียบร้อย
“อืม เอาแบบนี้แหละ”
เสียงชายอ่อน ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังทันใด ทำให้หลินอู่ตกใจมือสั่น ไม้ตากผ้าแทบหลุดร่วงลงพื้น
หันหัวไปอย่างตื่นตระหนก ก็เจอสายตาคุ้นเคยที่เล็บคางหรี่ตายิ้ม เธอจึงรู้ตัวว่าเฮอจิ่งโจวเดินมาถึงระเบียงด้านนี้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ กำลังโทรศัพท์อยู่
นิ้วเรียวยาวของหนุ่มถือโทรศัพท์ไว้อย่างผ่อนคลาย เมื่อเห็นเธอมองมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่ออก คิ้วขมวดเล็กน้อย
ท่าทางเหม่อมองอย่างเกียจคร้าน เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขารู้แล้วว่าเธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ เพียงแต่ชั่วร้ายพอที่จะไม่เปล่งเสียงโดยตั้งใจ รอดูสีหน้าตกใจของเธอเท่านั้น
“……”
หลินอู่เห็นดังนั้นจึงรีบหาทางหนี แต่ถูกแขนยาวของเขาโอบเข้ามาดักไว้ง่ายดาย แล้วดึงเข้ามากอดไว้ทั้งตัว
อีกฝ่ายสายโทรศัพท์ยังคุยเรื่องงานกันอยู่ เฮอจิ่งโจวฟังอย่างเมินเฉย ตอบรับขี้เกียจ ๆ เป็นระยะ แต่ก็ยังมีอารมณ์แบ่งความสนใจมากักขังร่างอ่อนนุ่มของหญิงสาวไว้ ปลายนิ้วนวดเบา ๆ ที่เอวของเธอเป็นระยะ
หลินอู่เพิ่งออกจากห้องอาบน้ำมา ตัวยังลอยควันอุ่น ๆ แก้มถูกไอน้ำอบจนเปล่งประกันชมพูระเรื่อ
เหมือนเกี๊ยวกุ๊ยลิ้นจี่รสสตรอเบอร์รีที่เพิ่งตักขึ้นจากหม้อ