เครื่องบินแตะพื้น
หลินอู่ตื่นขึ้นลืมตา รู้สึกว่าแก้มข้างหนึ่งแนบกับความอบอุ่น
เหม่อลอยไปครู่หนึ่ง จึงพบว่าตัวเองซบอยู่บนไหล่ของเฮอจิ่งโจว
เธอรีบตั้งหลักนั่งตรง
รับรู้ความเคลื่อนไหว หนุ่มหันมามองเธอ “ตื่นแล้วหรือ”
ช่วงเวลานั้น ภาพรอบตัวค่อยเข้ามาในสายตา ปรากฏว่าพวกเขาอยู่ในรถแล้ว
หลินอู่ลังเลด้วยความเชื่อไม่ได้
เฮอจิ่งโจวทำหน้าตายตายใจ “เห็นนอนหลับสบาย ก็อุ้มขึ้นมาไว้”
เธอเบิกตากว้าง รู้สึกตกใจนิด ๆ
มือแอบลูกไปที่เอว บีบเบา ๆ
ยังร้าวคว้านจนได้ เหมือนยังไม่มีเนื้อสักเท่าไร เธอได้แต่ขบปากแน่น
เฮอจิ่งโจวชอบผู้หญิงที่อุ้มแล้วนุ่มสบาย ที่อ้อนหวานน่าฟัง
หลินอู่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
ในหัวลอยภาพตอนอยู่บนเครื่องบิน
ดวงตาหยดน้ำที่แฝงความหมายเป็นธรรมดาของหนุ่มยกมุมขึ้นเล็กน้อย หางตาโค้งคล้ายจะยิ้มไม่ยิ้ม
“ไม่รู้?”
“เมื่อกี้เธอก็ทำได้ดีแล้วไม่ใช่หรือไง”
…ทำได้ดีแล้วเมื่อกี้น่ะหรือ
หลินอู่พยายามนึกย้อนไปนานก็ไม่เคยคิดออก ว่าเมื่อกี้เธอทำก้าวไหนได้ดีจนนับเป็นการอ้อนได้
ก่อนนาน รถจอดหยุดที่โรงแรม
เด็กเปิดประตูในชุดเครื่องแบบสวมถุงมือสีขาว โค้งตัวเล็กน้อย
ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน เดินมาถึงหน้าประตูห้อง
พอก้าวเข้าไปข้างใน ภาพที่ปรากฏทำให้หลินอู่แข็งค้าง
ตรงกลางห้องมีเตียงทรงกลมแปลกตา โปรยไปด้วยกลีบดอกไม้ ด้านบนสุดคือกระจกเงาขนาดใหญ่
ข้าง ๆ ยังมีกรงทองขนาดมหึมาทรงกรงนก ข้างในวางอ่างอาบน้ำไว้
นี่มัน…
เธอพลันนึกได้ เหลียงซินโหรวเคยเล่าเรื่องตลกของชีวิตนักศึกษาให้ฟังเรื่องหนึ่งว่า