ช่วงเลิกเรียน นักเรียนเกือบเดินกลับหมดแล้ว
ภายในห้องทำการครูชั้นปีหนึ่ง เฮอจิ่งโจวนิ่งเฉย สายตาจดจ่ออยู่ที่ภาพกล้องวงจรปิดของห้องเรียนบนหน้าจอ นิ้วเรียวยาววางขวัญไว้บนขอบโต๊ะ แววตาไม่ขยับไปไหนเลย
ภาพเล่นต่อไปเรื่อย ๆ เต็มไปด้วยคำพูดที่ทำร้ายกัน การกีดกันที่มองไม่เห็น และการกลั่นแกล้งนานาประการ
ดำเนินไปอีกนานแค่ไหนไม่รู้
กระทั่งเห็นหญิงสาวถูกจางจื่อเชียนผลักจนหัวโขกเข้าอย่างแรงกับขอบโต๊ะ ครูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ไม่กล้ามองสีหน้าของท่านเจ้าชายหนุ่มคนนี้เลย
“เอ่ม... ผมว่ากลับตักเตือนไปแล้ว ไม่คิดว่าพวกมันจะยังกล้าทำแบบนี้ตอนอยู่กันเอง”
เฮอจิ่งโจวไม่ตอบว่าอะไร
นานเข้า เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำการ
ที่ประตูโรงเรียน เฮอจิ่งโจวมาหยุดที่แผงขายอาหารของหญิงสาวตามเคย แล้วสั่งผักธรรมดาไปสองอย่าง
หลินอู่แอบส่องเขาอยู่เป็นระยะ อยากถามเรื่องจางจื่อเชียนเหลือเกิน แต่แม่อยู่ข้าง ๆ
พอห่อถุงส่งให้ ก็เลี่ยงนิ้วของเขาโดยสัญชาตญาณเหมือนทุกวัน
แต่เฮอจิ่งโจวกลับคว้าแบบไม่มีอะไรเปลี่ยนในสีหน้า แถมจงใจเปิ่นขอถูก ๆ แล้วเกี่ยวปลายนิ้วของเธอ
เธอรีบดึงมือกลับ พร้อมส่องแม่ข้าง ๆ อย่างตกใจลนลาน
หลินหรงยุ่งอยู่กับงาน ไม่ทันสังเกตเห็นท่าทางลับ ๆ ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา
คืนนั้น หลินอู่คิดถึงแต่คำพูดของจางจื่อเชียน นอนไม่หลับ พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า ใต้ตาออกสีคล้ำเล็กน้อย
ทำใจยันตัวเองตั้งใจเรียนช่วงเช้าจนจบ เสร็จภารกิจแจกข้าวกล่องประจำวันแล้ว บนบันได หลินอู่สูดลมหายใจลึก ๆ มองหาจังหวะที่เหมาะสม กำลังจะเปิดปาก