หลินอู่สุดท้ายก็เลือกทำตามสถานการณ์ที่เลวร้ายอยู่แล้ว และเลือกที่จะ “สมัครใจ” เป็นฝ่ายลงมือเอง
เฮอจิ่งโจวนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาหวานสีครามยาวรีจ้องมองเธออย่างเต็มใจสนใจ
ปลายนิ้วของหลินอู่เปี่ยมไปด้วยสีชมพูอาย ค้างอยู่กลางอากาศ
เมื่อเห็นเธอนิ่งไปมากกว่าครึ่งวัน เฮอจิ่งโจวจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ให้ฉันทำเอง?”
ว่าแล้วอุ่นมือของเขาก็กอบรอบเอวเธอไว้ หลินอู่ที่ตกใจอยู่แล้วเต็มประดา เมื่อถูกเขาแตะต้องแบบนี้ มือก็เผลอกดลงไปทันทีตามสัญชาตญาณ
แรงที่กดลงไปค่อนข้างหนัก ทำให้เหนือศีรษะเธอเปล่งเสียงหอบเบา ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว
ตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่พร่าพรมด้วยลมหายใจของชายหนุ่ม “ที่รัก นี่เธอตั้งใจฆ่าฉันหรือเปล่า?”
หลินอู่อยากจะหนีลงหลุมลงบ่อให้พ้นหน้าคน
เธอกดหน้าลงต่ำจนแนบสนิท เส้นผมสีดำม่วงเผยให้เห็นปลายหูแดงระเรื่อ
เธอยังนึกถึงเกมอยู่ จึงไม่เงยหน้า แดงถึงหน้าแล้วก็รีบเปิดเสื้อเขาขึ้นอย่างรวดเร็ว สอดมือเข้าไปลูบไปมาอย่างไม่มีจังหวะ ฝ่ามือรับรู้ความอุ่นของกล้ามเนื้อแน่นกระชับที่เลือดเนื้อเด้งชัดเจน หลินอู่เหมือนถูกของร้อนลวก รีบถอนมือกลับทันที
“เสร็จแล้ว” เธอพูดเสียงอู้อี้
เฮอจิ่งโจวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง คิ้วเขม่นขึ้นเล็กน้อย “ทำไมถึงโจรกรรมขนาดนี้”
หลินอู่เงยหน้าขึ้นทันที มองเขาด้วยความงุนงง พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
“ไม่ใช่เธอให้ฉันลูบเองเหรอ?”