บ้านของเฮอจิ่งโจวสว่างไสว
ภายใต้แสงสะท้อนนุ่มนวลจากการออกแบบไฟไร้หลอดหลัก แสงสีอบอุ่นไหลล้นเหมือนสายน้ำ เป็นความสว่างที่ไม่แสบตาแต่เพียงพอให้ใจสงบ
นอกหน้าต่างกระจกรอบด้าน มองเห็นวิวยามค่ำของทั้งเมือง ไฟระยิบระยับประกอบกันเป็นจุดแสงหลากสี
ตอนพาหลินอู่เข้ามา เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้น เขาไม่รู้จักเหนื่อยในการอธิบายขั้นตอนระบบรักษาความปลอดภัยให้ทีละขั้น
ตอนนี้หลินอู่นั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟา เฟลิกซ์นอนซบอยู่ข้าง ๆ อย่างเชื่อฟัง เหมือนเป็นการปลอบใจโดยไร้คำพูด
เฮอจิ่งโจวเทน้ำอุ่นหนึ่งแก้วส่งให้เธอ
หลินอู่ขอบคุณเบา ๆ แล้วประคองแก้วไว้ด้วยสองมือ
ตอนนี้เธอสติกลับมามากขึ้นแล้ว ค่อย ๆ นึกถึงพฤติกรรมของตัวเองเมื่อครู่ รู้สึกเหมือนเสียหน้าชอบกล
ไม่แข็งแกร่งเอาเสียเลย
เขาจะคิดว่าเธอช่างเป็น...
เดี๋ยวนะ ทันใดนั้นนึกอะไรขึ้นได้ รีบลุกขึ้นทันควัน
“คุณ... คุณไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?”
ในใจอายจนเจ็บ สนใจแต่ความอ่อนแอและความกลัวของตัวเอง ไม่แม้แต่จะสนใจสถานการณ์ของเฮอจิ่งโจวเลย
“แน่นอนว่าไม่” เฮอจิ่งโจวหัวเราะขำเมื่อเห็นท่าทีรีร้อยของเธอ “แฟนหนูซะอย่างนั้น จะที่ไหนจะไร้ความสามารถขนาดนั้น”
หลินอู่อธิบายเสียงเบาอย่างจริงจัง “ฉันกลัวว่าเขาจะพกมีดมา”
ได้ยินดังนั้น เขาจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย “งั้น... จะตรวจดูไหม”
พูดจบก็ชูมือขึ้นเตรียมจะถอดเสื้อผ้า