วันเสาร์ ที่บ้านพักตรงย่านตะวันตก
ชาวสวนตัดแต่งต้นไม้และสนามหญ้าในสวนให้เรียบร้อยสวยงาม จัดวางกลุ่มดอกไม้สวยงามประดับไว้เป็นจำนวนมาก กระเบื้องลายสวยก็ถูกเช็ดถูทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยม
ในครัว พ่อครัวกำลังเตรียมวัตถุดิบนานาชนิดอย่างพิถีพิถัน ยุ่งกันจนครื้นครึก
งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเฮอหลิงอี้จัดในตอนเย็น ตอนกลางวันเป็นแค่มื้ออาหารง่าย ๆ ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟา รอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าลูกสะใภ้ในอนาคตจะมาสักที
หางตาเหลือบเห็นโจวฝูเกอนั่งอ่านหนังสือพิมพ์การเงินอยู่ข้าง ๆ จึงไม่ยอมใคร เหวี่ยงเท้าเตะเขาเข้าหนึ่งครั้ง
โจวฝูเกอเงยหน้าขึ้น สายตาถามเป็นนัยว่าเรื่องอะไร
เฮอหลิงอี้เอ่ย “เตือนความจำนะ อีกสักครู่ห้ามทำหน้าใส่ลูกสะใภ้ในอนาคตของฉัน”
ชายหนุ่มทำได้แค่หลั่นไหล ตอบว่า “ไม่ทำ”
ครั้งก่อนเขาเองก็หวังจริงว่าเฮอจิ่งโจวกับเฉินอี้จะได้อยู่ด้วยกัน เพราะเขากับเฮอหลิงอี้เองก็แต่งงานกันแบบจัดสวนกันมาแต่เด็ก กลัวลูกชายหยิ่งทะนงจนอาจออกนอกลอ่อนไปเสียใจภายหลัง จึงคิดว่างั้นก็บังคับให้สองคนนั้นแต่งแล้วค่อย ๆ สร้างความรู้สึกกันทีหลัง
เมื่อภรรยาบอกเขาว่าเฮอจิ่งโจวมีแฟนแล้ว ให้เลิกยุ่ง เขาแรกทีสุดก็ไม่เห็นด้วยเท่าไหร่
ผลคือโดนกีดกันไม่พูดด้วย
เฮอหลิงอี้พูดแทงโด่ ๆ “ไม่ทำเหรอ แล้วใครนะที่ลูกมีแฟนแล้วยังไปสุขภาพอบอุ่นเป็นห่วงเป็นใยเพื่อนสนิทสมัยเด็กอยู่ได้ โจวฝูเกอ คุณไม่ได้มีเพื่อนสนิทสมัยเด็กคนอื่นอีกหรอกกระมัง”
“……” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเหลือบสายตาเรียบ ๆ ไปมองเลขาคนสนิทที่รายงานงานเสร็จแล้วและกำลังจะเดินออกไป