แสงไฟโทนอบอุ่น บวกกับการมีอีกคนอยู่ด้วย พาให้ห้องเล็ก ๆ นี้ชวนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
เฮอจิ่งโจวราวกับมองไม่เห็นสีหน้าเปล่าเปลี่ยวของเธอ เอ่ยถามอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด
“จะช่วยเช็ดตัวให้ไหม”
“ก็...ไม่ต้อง” หลินอู่หน้าร้อนวูบทันที รีบตอบ “ฉันทำเองได้”
เขาพยักหน้า น้ำเสียงเรื่อยเปื่อย “งั้นเธอก่อนแล้วกัน”
หลินอู่เงียบไปครู่หนึ่ง ยังพยายามชักชวน เสียงแผ่ว
“หรือไม่เรียกคนขับรถมารับกลับไปนอนก็ได้ พื้นมันเย็น แถมแข็ง จะนอนไม่ค่อยหลับนะ”
เฮอจิ่งโจวฟังแล้วสีหน้ายังคงเรียบเฉย น้ำเสียงอ่อนโยน “ยังไม่ไป จะอาบด้วยกันกับฉันรึไง”
“……”
หลินอู่หอบเสื้อผ้าเข้าไป เขาบอกประโยคเดียว “ใช้น้ำอุ่นเช็ดตัวก็พอ อย่าอยู่ในนั้นนาน”
พูดแล้วเขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเธอดูจะใส่ใจเรื่องเหงื่ออยู่มาก
เฮอจิ่งโจวรู้สึกว่านิสัยติดความสะอาดของเธอรุนแรงเกินไป กลัวคนนี้ไม่ฟังคำ จึงเอ่ยเตือนเสียงอ่อนหวานราวกับประชด
“สิบนาทีไม่ออกมา ฉันเข้าไปนะ”
-
ท่ามกลางคำขู่นั้น หลินอู่จัดการตัวเองเสร็จ นั่งกลับลงที่ขอบเตียงอย่างเงียบ ๆ
เฮอจิ่งโจวยิ้มน้อย ๆ หยิบเสื้อผ้าขึ้น “ตรงเวลาดีนี่”
เข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานเสียงน้ำก็ดังขึ้น
หลินอู่ยังแอบสงสัยว่าตัวเองไข้จนสมองไหม้ไปแล้วหรือเปล่า
เฮอจิ่งโจวจะมาพักที่นี่จริง ๆ งั้นเหรอ... แถมยังจะนอนพื้น
เธอยกมือแตะหน้าผากตัวเองเงียบ ๆ แล้วบีบที่ต้นแขนอีกแรง
รู้สึกเจ็บจริง