ดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ลุกโชนเป็นพวงพวง
ใต้ประกายดาวอันแจ่มใส หลินอู่กำบัตรห่อดอกไม้แน่นด้วยความตื่นเต้น แสงเพลิงส่องสว่างในดวงตาของเขา เธอมองเห็นดวงตาหยดน้ำค้างสวยงามของเขาที่สะท้อนเงาของตนเองอยู่ชัดเจน
“คุณ……” หัวใจเต้นแรง หลินอู่ต้องรีบหลบสายตา มองไปรอบ ๆ อย่างลนลาน เสียงแผ่วเบา “คุณเตรียมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
เฮอจิ่งโจวทอดสายตามองแก้มข้างของเธอ แสงเพลิงกระพริบวับวามในดวงตาคู่นั้น
“อาจตั้งแต่วันแรกที่ได้พบคุณ ผมก็รอถึงวันนี้มาตลอดแล้ว”
เธออึ้งไปชั่วขณะ แล้วจึงหันกลับไปมองเขาโดยไม่รู้ตัว
เฮอจิ่งโจวจ้องตาเธอเงียบ ๆ แล้วเอ่ย “คุณน่าจะรู้แล้วว่า ผมชอบคุณ”
เสียงหัวใจเต้นดังกว่าเสียงดอกไม้ไฟเมื่อครู่เสียอีก
“ดังนั้น คุณหลินอู่” เขายิ้ม “จะเล่นละครให้เป็นเรื่องจริงกับผมไหม”
ในหัวของเธอประดังเป็นภาพยนตร์ ฉากแล้วฉากเล่าเดินย้อนกลับมา
คำพูดที่หลุดมาโดยไม่ตั้งใจที่ร้านขายของในโรงเรียน การช่วยเหลือบนทางเดิน และมือนั่นที่จับเธอเอาไว้มั่น
เธอเริ่มร้อนวิญญาณ จมูกขมุบขมิบขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ ยังไม่ทันได้พูดอะไร กระดูกนิ้วก็รู้สึกเย็นวาบ
หลับตาลงมองต่ำ ๆ แหวนหนึ่งวงถูกสวมเข้าที่นิ้วของเธอ
หลินอู่ตะงึก แล้วบ่นออกมาโดยไม่รู้ตัว “เอ……ก็ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ……”
เฮอจิ่งโจวถอดหายใจ ทำท่าเสียดาย “เสียใจด้วยนะที่รัก สิ่งที่คุณพูดไม่มีผลใด ๆ”
เธอตกตะลึง ความปลื้มปีติในใจเมื่อครู่ระเหยหายไปเสียมาก