แสงไฟหน้าห้องรับแขกเปิดสว่างไสว
ร่างสูงของชายหนุ่มตระหง่านอยู่ตรงนั้น เงาโครงร่างใหญ่เทียบดั่งกำแพงหนาที่ไม่มีรอยต่อ กดทับลงมาจนหลินอู่ถูกคลุมไว้ทั้งตัว อุ้งมืออุ่นจับข้อมือเธอเอาไว้ แรงไม่เบาไม่หนัก แต่ก็ทำให้ขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ความกดดันบางอย่างลอยแผ่ออกมาจากตัวเขา
หลินอู่หน้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
เฮอจิ่งโจวต่ำสายตามองเธอ แววตานิ่งเรียบจนมองไม่ออกว่ามีอารมณ์ใดซ่อนอยู่ เขาเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงอุ่นกลาง ๆ
“ที่รัก เห็นแฟนตัวเองยืนอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ควรทำหน้าแบบนี้เหรอ”
เขาเอียงหัวเล็กน้อย น้ำเสียงหวานจนแทบเรียกว่าอันตราย
“หรือว่า คุณแค่ไม่แคร์เลยก็ได้”
หลินอู่ถูกบีบจนค่อย ๆ ถอยไปจนหลังชนประตูเย็นเยียบ ลมหายใจติดค้าง แววตาสั่นไหวด้วยความตกใจ
ริมฝีปากขยับ กำลังจะพูดอะไรออกไป ปลายนิ้วเขาก็กดลงมาที่ปากเธอก่อน แรงหน่อย ๆ หยุดคำพูดที่ยังไม่ทันหลุดลิ้นเอาไว้
เฮอจิ่งโจวทำท่าทีเหมือนเจ็บใจมากมาย ถอนหายใจเบา ๆ “คุณนี่มัน ทำให้ฉันเสียใจจริง ๆ เลย”
อุ้งมือกว้างเกือบคลุมเต็มครึ่งหน้าเธอ จับกรามเอาไว้ด้วยความครอบครองที่ห้ามขัดใจ เส้นเลือดแดงบริเวณลำคอที่อ่อนไหวของเธอ สัมผัสได้ถึงการเต้นของชีพจรอย่างชัดเจน
หลังแนบแน่นกับบานประตู หลินอู่ลังเลเล็กน้อยแล้วยกมือขึ้นคว้าข้อมือเขาโดยไม่รู้ตัว ดวงตางามทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยความมึนงง
แต่เฮอจิ่งโจวก็ยังจ้องเธอไม่แว้วเสียด้วยสายตาเช่นนั้น ถามเสียงเบาลอยว่า “ตอนเดินจากไป คิดอะไรอยู่”
“ดีใจใช่ไหม เพราะเฉินอี้ไม่ได้ชอบเฉิงเจียหยาง”