วันรุ่งขึ้น ก่อนการแข่งขันร้องเพลงหมู่จะเริ่มขึ้น ทุกคนกำลังเตรียมงานกันอยู่หลังเวที
เพื่อให้มีสภาพจิตใจและรูปลักษณ์ที่ดีที่สุดระหว่างแข่ง เพื่อนร่วมชั้นต่างช่วยกันแต่งหน้าให้กันและกัน
“เอ๊ะ ใครมีเจลเจ้าปัญหายืมหน่อยสิ”
“รองพื้นวางไว้ตรงนี้แล้ว ใครจะใช้ก็หยิบไปได้เลย”
“อันนี้ใช้ดีมากเลยนะ กลับไปส่งลิงก์ให้หนูด้วย”
“โอเค โอเค”
เหลียงซินโหรวเห็นสีหน้าของหลินอู่ไม่ค่อยดี จึงเอานิ้วโผล่ๆ ที่ไหล่
“เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายใจเหรอ”
เธอได้สติ ส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”
พอห้องเรียนก่อนหน้าร้องจบและเริ่มให้คะแนน พวกเธอก็เดินไปเข้าแถวรอหลังเวทีเรียงกันเป็นระเบียบ
เสียงประกาศลอดผ่านม่านผ้าเข้ามา
“ตัดคะแนนสูงสุดหนึ่งคะแนน ตัดคะแนนต่ำสุดหนึ่งคะแนน คะแนนรวมสุดท้ายคือ 90.3 คะแนน”
พอได้ยินตรงนั้น เหลียงซินโหรวเริ่มเกรงใจขึ้นมาหน่อย พึมพำเบา ๆ “ทำไมทุกคนได้สูงจังเลยล่ะ ไม่ต้องได้ท้ายตารางหรอกนะ”
หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหน้าหันมามองทันที จ้องขวัญไหว
“เชอะ เชอะ เชอะ พูดอะไรน่ะเหลียงซินโหรว พวกเราร้องดีขนาดนี้ เธออย่ามาปากจุกให้มันแย่เลย”
หญิงสาวชื่อเมิ่งจือหยิน เสียงดีเป็นเลิศ ใสและกังวาน เป็นหัวหน้านักร้องที่ครูฝึกเลือกไว้
ตอนซ้อมปกติ เธอเป็นคนที่กระตือรือร้นที่สุดในการช่วยทุกคนแก้จุดผิดพลาด ปรับสถานะให้เข้าที่
“ผิดแล้ว ผิดแล้ว” เหลียงซินโหรวรีบยกธงขาวยอมแพ้ “มีเธออยู่ ห้องเราชนะรางวัลจากสภานักเรียนแน่นอน”
“หึ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”
เธอเชิดคางแล้วหันกลับไป
ช่วงนั้นเอง เสียงจากไมโครโฟนดังขึ้น