หลิงหรง ชื่อจริงคือหลินหรง
หลังจากรู้จักกับเมิ่งโย่วโดยบังเอิญครั้งหนึ่ง เธอเหลือบไปเห็นนาฬิกาข้อมือของเขา ราคาแพงมาก เธอเคยเห็นมันตามป้ายโฆษณา
ความสติล่องลอยไปถึงบิลที่ทบทวนค้างเตือนซ้ำ ๆ แล้วช่างเป็นเรื่องบังมือบังตาจริง ๆ ที่เธอยื่นชื่อให้เขาว่าหลิงหรง — หลิง จากดอกหลิงซวง หรง จากคำว่ารับรองทุกสิ่งเอาไว้
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว จึงยิ้มและชมว่าชื่อของเธอเพราะมาก เหมือนดอกหลิงซวง อ่อนโยนและแข็งแกร่ง
ช่วงเวลานั้น เงินเป็นสิ่งที่ต้องใช้ทุกหย่อมหญ้า
หลิงหรงเคยมีความสุขมาก่อน
สามีรูปหล่อ ลูกสาวน่ารัก บ้านเล็ก ๆ ในตึกแถวเก่าแม้จะลำบากบ้าง แต่มากไปด้วยความอบอุ่นและความเป็นบ้านที่พึ่งพิงได้
จนกระทั่งวันที่ลูกสาวเป็นลมหมดสติไปเฉย ๆ
วินาทีที่รับสายจากคุณครูที่ประจำชั้น หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น
เธอจำไม่ได้แล้วว่าวิ่งมาถึงโรงพยาบาลได้อย่างไร จำได้เพียงแสงไฟเย็นเยียบ คำว่าสามคำในห้องสักหน่วยซึ่งทำให้ขาทั้งสองของเธออ่อนระทวย แทบหมดแรงล้มลงกับพื้น มีแพทย์คอยประคองให้ลุกขึ้น แล้วกล่าวอย่างแน่วแน่ว่ารักษาได้ จึงเป็นเหมือนเปลวไฟที่ให้ทั้งความกล้าและความหวังอันยิ่งใหญ่แก่เธอ
ชีวิตที่ตามมา คือการวิ่งวนอยู่ระหว่างการเก็บเงินกับโรงพยาบาล เหมือนสงครามอุด้งสุดสายตา ค่อย ๆ ที่สามีกลับบ้านช้าลงทุกที แล้วสุดท้ายก็ไม่กลับบ้านอีกเลย
เมื่อรู้ว่าเขาทนกับสภาพแบบนี้ไม่ไหวไปเกี่ยวดองกับคนอื่นนานแล้ว หัวใจที่กร่อนไหม้ของหลิงหรงก็ไม่เหลือความรู้สึกใด ๆ อีก
หลายเดือนต่อมา เธอได้รับเงินชดเชยก้อนใหญ่โดยไม่ทันตั้งตัว