ไอน้ำลอยกระจาย แสงไฟในห้องอาบน้ำถูกหมอกควันเกลี่ยให้เบลอลง
ไม่อยากให้ใครต้องรอที่หน้าประตูนาน หลินอู่รีบพันผ้าเช็ดตัวเอาผมเร็ว ๆ แล้วสวมรองเท้าแตะของโรงแรมเดินออกมา
รองเท้าสำหรับเธอมันใหญ่ไปหน่อย เดินแล้วเกิดเสียงตุ๊บป่องตามหลังไป
“ฉันอาบเสร็จแล้วนะ”
ข้างนอกดังเสียง “อือ” กังวานเลือน ๆ ลอยมา
ไม่ช้า เฮอจิ่งโจวก็เปิดประตูออกมา
สายตากวาดผ่านตัวเธออย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำไป
หลินอู่นั่งเป่าผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง พอเหลือบเห็นตัวเองในกระจกก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง
เธอเคยชินใส่เสื้อยืดตัวหลวง ๆ ที่ใส่เก่าแล้วเป็นชุดนอนมาตลอด และตอนนี้เสื้อที่อยู่บนตัวลายก็เริ่มจาง ปลายแขนซักจนขาวซีด
นึกถึงสายตาเมื่อครู่ของเฮอจิ่งโจว นิ้วทั้งสิบบีบแน่นแล้วคลายออก
เธอพับข้อมือเสื้อพับหนึ่งรอบ ซ่อนเส้นด้ายที่ยื่นออกมา
เป่าผมเสร็จ หลินอู่อยากหาไม้แขวนเสื้อมาแขวนผ้าเช็ดตัว
เธอมองรอบ ๆ แล้วเดินไปที่ตู้ที่ดูคล้ายตู้เสื้อผ้าที่สุด
ปลายนิ้วเกี่ยวเข้าร่องบานประตู แล้วเลื่อนออกไปด้านข้าง
แถบไฟภายในสว่างขึ้นพร้อมกัน
ส่องให้เห็นข้างในที่แขวนเต็มผนัง ไปด้วยสิ่งของแปลก ๆ นานัปการ
แรก ๆ หลินอู่มองไม่ชัด ตั้งไต่นาน
พอได้สติ ถึงจะไม่รู้ว่าของพวกนี้ใช้ทำอะไร แต่ก็รู้สึกได้เงา ๆ ว่าไม่ใช่ของดี กำลังจะเงียบ ๆ ปิดประตู
“มองอะไรอยู่”
เฮอจิ่งโจวออกจากห้องอาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เดินมายืนอยู่ข้างหลังเธอ
กลิ่นเดียวกันของเจลอาบน้ำปนอยู่ในไอน้ำ พร้อมอุณหภูมิกายที่สูงกว่าล้อมรอบเธอเข้ามา