สนามกีฬาสว่างไสวและอึกทึก แต่ใต้เสื้อคลุมกลับมืดมิดและเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงขยับอย่างช้า ๆ อย่างแน่นหนา และลมหายใจหอบเบา ๆ
จบแล้ว เฮอจิ่งโจวจ้องมองเธออย่างใคร่ครวญ ราวกับกำลังระลึกถึงสิ่งใดสักอย่าง
แล้วจึงพูดประเมินเสียงเรียบว่าเธอยังไม่ผ่าน
มือของหลินอู่ที่กำลังจะดึงเสื้อคลุมออกหยุดค้าง ได้ยินดังนั้นก็เหม่อลั่น “ไม่ผ่านยังไง?”
เขาพูดเสียงเป็นธรรมชาติ “เมื่อจะลองมาชอบฉัน ก็ควรขยับตัวเองมากกว่านี้ อย่างน้อยก็มาลิ้นฉัน—”
คำยังไม่ทันจบ หลินอู่ตกใจจนรีบเอามือปิดปากเขาแน่น ฝ่ามือพลันสัมผัสมุมปากอุ่น ๆ ของเขา ทำให้ตัวเองแข็งค้างไปโดยไม่รู้ตัว
เธอหันสายตาหนี แอบเปิดขอบเสื้อคลุมออกเล็กน้อยมองรอบ ๆ ยืนยันว่าไม่มีใครเดินผ่านมาเมื่อกี้ จึงค่อย ๆ วางมือลง
เฮอจิ่งโจวมองเธอ เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังปนออกมาพร้อมเสียงอึกทึกของสนามด้านหลัง
ดึงเสื้อคลุมออกแล้ว หลินอู่ที่อยู่ใต้ผ้ามานานเกินไป ใบแก้มแดงระเรื่อ
โดนเขาจ้องจนไม่สบายใจ เธอจึงห่อตัวเองด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่ บังครึ่งหน้าไว้เกือบหมด เหลือดวงตาที่จ้องมองลงไปข้างล่างตรง ๆ ไม่เผลอเมื่อไร
แท้จริงแล้วเธอก็ยังไม่กล้าเดา
ทำไมถึงให้เธอลองชอบเขา ข้อเรียกร้องแบบนี้... หมายความว่าเขาก็ชอบเธออยู่บ้างใช่ไหม
แต่ผู้หญิงเก่ง ๆ ที่ชอบเขาก็มีมากมาย
หลินอู่คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเพราะอะไร
-
ค่ำนั้น ในห้องรับแค่เปิดโคมไฟตั้งพื้นดวงเดียว แสงอ่อนนุ่มกระจายความอบอุ่นลงบนผ้าห่มขนฟูสีขาวนุ่ม ย้อมให้บรรยากาศเงียบสงบนั้นชวนหวิวหวาน เหมาะจะทำอะไรสักอย่างดีเหลือเกิน